امام شناسی ج12

ابی‌طالب چنین مى‌پندارد که از علم غیب اطلاع دارد. ما اینک او را از امارت مؤمنان خلع کردیم و به جاى او با سوسمارى بیعت کردیم.

 حرکت کردند تا روز جمعه به مدائن رسیدند و داخل مسجد شدند در هنگامى که امیرالمؤمنین عَلیه السَّلام بر بالاى منبر خطبه مى‌خواند و فرمود: رسول خدا صَلَّى الله علَیه و آله براى من احادیث بسیارى را سرّاً گفته است که در هر حدیثى از آن احادیث درى است که از آن یک در هزار درِ دیگر گشوده مى‌شود. خداوند تعالى در کتاب عزیز خود مى‌گوید: یوْمَ نَدْعُوا کُلَّ أُنَاسٍ بِإِمَامِهِمْ‌‌¹ «روز قیامت روزى است که ما در آن روز، هر دسته و جمعیّتى از مردم را با امام خودشان مى‌خوانیم». و من به خداوند قسم مى‌خورم که در روز قیامت هشت نفر از این امّت محشور مى‌شوند که امام آنها ضَبّ (سوسمار) است، و اگر بخواهم نام آنها را ببرم مى‌برم.

 در این حال رنگ از چهره‌هایشان پرید و بندبند آنها لرزیدن گرفت و عَمرو بن حریث مانند شاخۀ سَعَف (برگ درخت خرما) تکان مى‌خورد از شدّت ترس و دهشت‌².

** *

 و از حسن بن علىّ عَلیه السَّلام در ضمن حدیثى آمده است که: أشعث بن قَیْس کِندى در خانۀ خود مأذنه‌اى ساخته بود و هر وقت که صداى اذان را در اوقات نماز از مسجد مى‌شنید بر بالاى مأذنه مى‌رفت و با صیحه و فریاد از بالاى مأذنه مى‌گفت: یا رَجُلُ إنَّکَ لَکَاذِبٌ سَاحِرٌ «اى مرد حقّاً تو دروغگو و جادوگر هستى»، و پدر من او را عُنُقُ النّار (گردنۀ آتش) مى‌نامید. و در روایتى عُرْفُ النّار (موج آتش) مى‌نامید.