امام شناسی ج12

حجّاج بن یوسف ثقفى داده است. در «نهج البلاغه» در ضمن خطبه‌اى مى‌فرماید:

 وَ لَوَدِدْتُ أنَّ اللهَ فَرَّقَ بَیْنِی وَبَیْنَکُمْ وَألْحَقَنِی بِمَن هُوَ أحَقُّ بِی مِنْکُمْ‌. قَوْمٌ وَاللهِ مَیامِینُ الرَّأی‌، مَرَاجِیحُ الْحِلْمِ‌، مَقَاوِیلُ بِالْحَقِّ‌، مَتَارِیکُ لِلْبَغْی، مَضَوْا قُدُمًا عَلَی الطَّرِیقَةِ‌، وَ أوْجَفُوا عَلَی الْمَحَجَّةِ‌، فَظَفَرُوا بِالْعُقْبَی الدَّائِمَةِ وَ الْکَرَامَةِ الْبَارِدَةِ‌.

 أمَا وَاللهِ لَیُسَلَّطَنَّ عَلَیکُمْ غُلاَمُ ثَقِیفٍ‌، الذَّیالُ الْمَیّالُ‌، یأْکُلُ خَضِرَتَکُمْ، وَ یُذِیبُ شَحْمَتَکُمْ‌. إیهٍ أَبَاوَذَحَةَ‌¹.

 «و هر آینه من دوست داشتم که خداوند بین من و شما را جدائى افکند و مرا ملحق سازد و برساند به آن کسانى که نسبت به من سزاوارترند از شما. آنان گروهى هستند که سوگند به خدا داراى اندیشه‌ها و آراء و افکار مبارکى مى‌باشند، و داراى عقل‌هاى رزین و استوار که سخنان و گفتارشان پیوسته بر اهرم حق و میزان صدق دور مى‌زند، و از تجاوز و تعدّى و ستم به نهایت درجه تارک و گریزانند. ایشان در زمانى جلوتر از ما بر طریقۀ واضحه و صراط مستقیم حرکت کرده و پیشاپیش رفته‌اند و در راه روشن و هموار با شتاب و سرعت گذشته‌اند، و بنابر این به سراى عاقبت که خانۀ دائمى و منزل همیشگى ایشان است ظفرمندانه و پیروزمندانه وارد شده‌اند و به کرامت‌هاى تازه و خنک و دلنشین حضرت ربّ العزّة متمتّع آمده‌اند.

 هان آگاه باشید که البته و حتماً و بدون شکّ، جوانى از بنى ثقیف بر شما مسلّط گردیده خواهد شد. آن جوان ثقفى که بسیار متکبر و خودپسند و ظالم و ستمگر است. آنچه سبزى دارید مى‌خورد و پیه بدن شما را آب مى‌کند و هیچ از مال و جان براى شما نمى‌گذارد، همه را مى‌کشد و اموالتان را مى‌برد. (در اینجا حضرت گویا آن غلام ثقیف را در برابر خود مى‌بیند و به او خطاب مى‌کند:) بیاور هر چه دارى اى أباوَذَحَه‌».

 سیّد رضى به دنبال این خطبه گوید: مراد از وَذحه خنفساء است (سوسگى است سیاه رنگ، دست و پاى بلند و درشت دارد و بسیار کند راه مى‌رود و نجاست‌