امام شناسی ج12
جلد دوازدهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «علوم امیرالمؤمنین علیه‌السلام؛ اعم از علوم باطنی و ظاهری، و علم به ادیان مختلف» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهم‌ترین مباحث مندرج در این مجلّد: • علم امام و رسول، عين علم ذات حقّ • منظور از اختصاص علم غیب به ذات حق • نمونههاى متعدّدى از إخبارات غيبى اميرالمؤمنين عليهالسّلام • جمعآورى قرآن توسّط آن حضرت • عمَر چون قدرت بر پاسخ نداشت سؤال از معانى و مفاهيم قرآن را منع كرد • لزوم رجوع به امام در رابطه با قرآن • سبقت اميرالمؤمنين عليهالسّلام بر همگان در جميع علوم • بازگشت همۀ علوم به آنحضرت • اميرالمؤمنين عليهالسّلام عالم به تورات و انجيل • کلام «سلونى قبل ان تفقدونی» راجع به حقائق و باطن قرآن است؛ نه ظاهر آن • اوج معارف إلهيه در خطبههاى توحيدى اميرالمؤمنين عليهالسّلام • توضيح وتفسير توحيد حقّه حقيقيۀ ذات حقّ تعالى • معرفت امام، عالىترين وسيله براى رسيدن به توحيد است
امام شناسی ج12
212٢ ـ و بگو: سلام بر تو اى بهترین خلایق، اى کسى که خبر بزرگ و نبأ عظیم الشأن مى‌باشى.
٣ ـ اى کسى که فضل و شرف تو آنگاه که بر أعراف قرار دادى شناخته مى‌شود. اى قسمت کننده بهشت‌ها و قسمت کننده آتش‌ها.
٤ ـ اى پناه من و اى ذخیرۀ من، آن آتشى که تو قسمت کننده آن باشى من از آنکه جسم مرا فرا گیرد، در امان مى‌باشم.
٥ ـ پس من و بهشت‌ها، همگى مهمان تو هستیم در آن موائد و تحفه‌هائى که براى مهمان است، در آن زمانى که تو فقط تو محلّ ورود مهمانان مى‌باشى».
و بر روى قبر او نوشته است:
هَذَا وَلِی اللهِ فِی أرْضِهِ *** فِی جَنَّةِ الْخُلْدِ وَ آلاَئِهِ١ لاَ یقْبَلُ اللهُ لَهُ زَائِراً *** لَمْ یبْرَأْ مِنْ سَائِرِ أعْدَائِهِ1٢ ١ ـ «این است ولىّ خدا در زمین خدا و در بهشت خلد و نعمتهائى که خدا دارد.
٢ ـ خداوند زیارت آن زائرى را که از دشمنان على بیزارى نجوید قبول نمى‌کند».
و ابن رزّیک2 گوید:
کَأنِّی إذا جَعَلْتُ إلَیکَ قَصْدی *** قَصَدْتُ الرُّکْنَ بِالْبَیتِ الْحَرامِ١ وَ خُیلَ لِی بِأنِی فی مَقامی *** لَدَیهِ بَینَ زَمْزَمَ وَالْمَقامِ٢ أیا مَوْلای ذِکْرُکَ فی قُعُودی *** وَ یا مَوْلاَی ذِکْرُکَ فی قِیامِی٣ وَ أنْتَ إذَا انْتَبَهْتُ سَمیرُ فِکْری *** کَذَلِکَ أنْتَ اُنْسی فی مَنامی٤ وَ حُبُّکَ إنْ یکُنْ قَدْ حَلَّ قَلْبی *** وَ فی لَحْمی اسْتَکَنَّ وَ فی عِظامی٥ فَلَوْ لاَ أنْتَ لَمْ تُقْبَلْ صَلاتی *** وَ لَوْ لاَ أنْتَ لَمْ یقْبَلْ صِیامی٦ - «مناقب» ج ٢، ص ٨٤.
- در «الغدیر» ج ٤، از ص ٣٤١ تا ص ٣٧١ در احوال ملك صالح: طالع بن رزّیك متولد ٤٩٥ و شهید در ٥٥٦ بحث كرده و پنج غدیریه از او نقل كرده است كه همگى جالب و راقى است. اصل او از شیعیان عراق است، در زمان حكومت فاطمیون در مصر وزیر شد و خدمت كرد.