امام شناسی ج12

 و نیز ابن شهرآشوب گوید: ثعلبى و واحدى با اسناد خودشان از عمّار و از عثمان بن صهیب، از ضحّاک روایت نموده‌اند و همچنین ابن مَرْدَویَه با اسناد خودش از جابر بن سمرة روایت کرده است و نیز طبرى و موصلى از عمّار و از ابن عدى و از ضحّاک روایت کرده‌اند و نیز خطیب در «تاریخ بغداد» از جابر بن سمره، و أحمد بن حَنْبَل از ضحّاک روایت کرده‌اند که رسول خدا صلّى الله علیه و آله فرمود: یا عَلِی أشْقَی الأوَّلِینَ عَاقِرُ النَّاقَةِ‌، وَأشْقَی الآخِرِینَ قَاتِلُکَ «اى على، شقى‌ترین پیشینیان پى کننده و کشنده ناقه صالح است، و شقى‌ترین پسینیان کشنده تو است».¹

 ابن شهرآشوب گوید: عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مُلْجَم تَجَوْبِی مُرادی ‌²: ابن عبّاس گفته است: او از اولاد قدّار پى کننده ناقه صالح بود، و داستان هر دو به یک شکل است. چون قدّار عاشق زنى شد که به وى رباب مى‌گفتند همچنان که ابن ملجم عاشق قطام شد³.

کیفیت شهادت آن حضرت‌

 آنگاه گوید: أبُو مِخْنَف أزْدی و ابن راشد و رفاعى و ثقفى همگى گفته‌اند که چند نفر از خوارج در مکّه مجتمع شدند و با خود گفتند: ما جانهاى خود را به خدا مى‌فروشیم و اى کاش مى‌رفتیم به سوى امامان ضلال، و عزّت را از آنها مى‌ربودیم و شهرها را از آنان راحت مى‌ساختیم.

 عبد الرّحمن بن ملجم گفت: من على را کفایت مى‌کنم، و حجّاج بن عبد الله سعدى که به برک معروف بود گفت: من معاویه را کفایت مى‌کنم، و عمرو بن بکر تمیمى گفت: من عَمرو بُن عَاص را کفایت مى‌کنم. و میعاد ضربت خود را نوزدهم ماه رمضان قرار داده و متفرّق شدند.