امام شناسی ج12

شهر با درخت‌هاى ساج و عَرْعَرْ و صنوبر و شبّ بالا آمده است، و با قصرهائى شکوهمند مشیّد گردیده است. و بر این شهر متناوباً یکى پس از دیگرى ملوک و سلاطین بنى شَیْصَبان که بیست و چهار نفرند حکومت مى‌کنند که آنها به تعداد سالهاى مُلْکِ کد (٢٤) مى‌باشند. در ایشان است: سفّاح، منصور، مهدى، هادى، رشید، محمد بن زبیده امین، مأمون، معتصم، واثق، منتصر، مستعین، معتزّ، معتمد، معتضد، مُتَّقى، مقتدر، قاهر، راضى، مکتفى و مطیع.

 و در آنجا قبّه‌اى خاکى رنگ مى‌سازند که در زمین وسیعى که قرمز رنگ است قرار دارد. و در دنبال این حکومت و سلطنت قائم به حق پرده از رخ بر مى‌گیرد و در میان اقالیم جهان همچون قرص ماه درخشان در میان ستارگان دُرّى نور مى‌دهد و جلوه مى‌نماید. آگاه باشید که براى خروج قائم به حق ده علامت است: اوّلین آنها طلوع ستاره دنباله‌دار است که در نزدیکى ستاره حادى پدیدار مى‌گردد. و در این حال هَرْج و مَرْج و فتنه و فساد و جنگ و جدال اوج مى‌گیرد و آنها علامت‌هاى وفور نعمت و زندگى گواراست. و از پیدایش علامتى تا علامت دیگر عجائبى رخ مى‌دهد. و چون این علامات ده‌گانه پدید آید و سپرى شود در آن وقت است که براى ما ماه درخشان (قَمَرِ أزْهَر) ظهور مى‌کند و کلمۀ اخلاص براى خدا بر اساس توحید به مرحلۀ تمام خود مى‌رسد».

 مجلسى در شرح این خبر گوید: شَیْصَبان نام شیطان است و چون بنى عبّاس شرکاى شیطان بوده‌اند بدین نام از ایشان تعبیر شده است. و حضرت تعداد آنها را در اینجا بیست و چهار نفر شمرده است با اینکه ایشان سى و هفت نفر بوده‌اند به جهت عدم اعتناء به کسانى که زمان حکومتشان کوتاه و قدرت سلطنت آنها ضعیف بوده است‌¹.

 على بن محمّد خزّاز رازى در همین کتاب که روایت را تا بدینجا نقل مى‌کند مى‌گوید: در اینجا در میان خطبۀ امیرالمؤمنین علیه السّلام مردى که اسم او عامر بن کثیر