امام شناسی ج12
جلد دوازدهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «علوم امیرالمؤمنین علیه‌السلام؛ اعم از علوم باطنی و ظاهری، و علم به ادیان مختلف» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهم‌ترین مباحث مندرج در این مجلّد: • علم امام و رسول، عين علم ذات حقّ • منظور از اختصاص علم غیب به ذات حق • نمونههاى متعدّدى از إخبارات غيبى اميرالمؤمنين عليهالسّلام • جمعآورى قرآن توسّط آن حضرت • عمَر چون قدرت بر پاسخ نداشت سؤال از معانى و مفاهيم قرآن را منع كرد • لزوم رجوع به امام در رابطه با قرآن • سبقت اميرالمؤمنين عليهالسّلام بر همگان در جميع علوم • بازگشت همۀ علوم به آنحضرت • اميرالمؤمنين عليهالسّلام عالم به تورات و انجيل • کلام «سلونى قبل ان تفقدونی» راجع به حقائق و باطن قرآن است؛ نه ظاهر آن • اوج معارف إلهيه در خطبههاى توحيدى اميرالمؤمنين عليهالسّلام • توضيح وتفسير توحيد حقّه حقيقيۀ ذات حقّ تعالى • معرفت امام، عالىترين وسيله براى رسيدن به توحيد است
امام شناسی ج12
146٤ ـ اى بسى شگفت است که غیر از آن کشتگان، مقدار قابل توجهى که بتواند آن گروه‌ها را هلاک کند، با آنها ضمیمه نشد.
٥ ـ آیا چگونه مى‌شود که بر روى زمین خون حسین جارى شود و زمین به تزلزل و اضطراب نیفتد؟
٦ ـ و آیا تو مى‌پندارى که کوه‌ها کشته شدن او را فهمیده است و از خود سنگ‌هائى را به سویشان پرتاب ننموده است؟
٧ ـ و یا چگونه در وقتى که حسین را از ورود به آب منع کردند دریاها فرو نرفت و خشک نشد؟
٨ ـ آب زلال بر او منع شد در وقتى که ایشان نوشیدن شراب‌ها را بر خود حلال دانستند».
و نیز در قصیدۀ بیست بیتى خود، از جمله ابیات زیر است که ما بدان تبرّک جسته و این بحث را خاتمه مى‌دهیم:
حُبِّی‌لآلِ رَسُولِ اللهِ یعْصِمُنِی *** مِنْ کُلِّ إثْمٍ وَ هُمْ ذُخْرِی وَهُمْ جَاهِی ١ یا شِیعَةَ الْحَقِّ قُولِی بِالْوَفَاءِ لَهُمْ *** وَ فَاخِری بِهِمُ مَنْ شِئتِ أوْ بَاهِی ٢ إذَا عَلَقْتِ بِحَبْلٍ مِنْ أبِی حَسَنٍ *** فَقَدْ عَلَقْتِ بِحَبْلٍ فِی یدِاللهِ ٣ حَمَی الإلَهُ بِهِ الإسْلاَمَ فَهُوَ بِهِ *** یزْهِی عَلَی کُلِّ دِینٍ قَبْلَهُ زَاهِ ٤ بَعْلُ الْبَتُولِ وَ مَا کُنَّا لِتَهْدِینَا *** أئِمَّةٌ مِنْ نَبِی اللهِ لَوْ لاَ هِی ٥ نَصَّ النَّبِی عَلَیهِ فِی الْغَدِیرِ فَمَا *** زَوَاهُ إلاّ ظَنِینٌ دِینُهُ وَاهِ1 ٦ ١ ـ «محبّت من به اهل بیت رسول خدا، مرا از هر گناهى حفظ مى‌کند، و ایشانند ذخیرۀ من و ایشانند مایه شرف و افتخار من.
٢ ـ اى شیعۀ حق، اعتقاد به وفاى براى آنها داشته باش و به آنان بر هر کس که خواهى افتخار یا مباهات نما.
٣ ـ هرگاه به ریسمان ابو الحسن علیه السّلام چنگ زنى هر آینه به ریسمانى که در
- «الغدیر» ج ٤، ص ٣٨٦.