امام شناسی ج12

قَلِیلٌ سَلَبُهُمْ‌. یُجَاهِدُهُمْ فِی سَبِیلِ اللهِ قَوْمٌ أ ذِلَّةٌ عِنْدَ الْمُتَکَبِّرینَ‌، فِی الْأرْضِ مَجْهُولُونَ‌، وَ فِی السَّمَاءِ مَعْرُوفُونَ‌.

 فَوَیلٌ لَکِ یا بَصْرَةُ عِنْدَ ذَلِکِ مِنْ جَیْشٍ مِنْ نِقَمِ اللهِ لاَرَهَجَ لَهُ وَ لاَ حِسَّ‌، وَ سَیُبْتَلَی أهْلُکِ بِالْمَوْتِ الْأحْمَرِ وَالْجُوعِ الأغْبَر¹.

 «فتنه‌هائى بهم مى‌رسد که در شدت و سختى، همچون پاره‌هاى شب تاریک، سیاه و ظلمانى هستند. هیچ قدرت و نهضتى نمى‌تواند در برابر آنها بایستد و مقابله نماید، و هیچ عَلَم و رایت جنگى از آنها برنمى‌گردد. این فتنه با تمام قدرت و تجهیزات به سوى شما مى‌آید، با شترانى که همگى داراى زمام و خطام و دهنه‌اند و همگى مجهز به جهاز، که جلوداران کاروان شتران را با شدت از پشت مى‌رانند و سواران از سرعت و زیادى بار، شتران را خسته نموده به تعب در آورده‌اند. بر پا دارندگان این فتنه، قومى هستند که شدت آنها در کشتن و هلاک نمودن و قلع و قمع کردن بسیار است و لیکن غارت آنها کم است و اعتنائى به اموال ندارند. با ایشان جنگ مى‌کنند در راه خدا و فى سبیل الله جماعتى که در نزد متکبّران بى‌ارج و ارزش و ذلیل و ناچیزند، از نامشان و رسم و نشانشان در روى زمین چیزى معلوم نیست و لیکن در آسمان معروف و مشهورند.

 پس اى واى بر تو اى بصره در این صورت از لشگرى که مقرون به عذاب و نقمت خداست، لشگرى که گرد و خاک و غبار ندارد و حرکت و سر و صدا ندارد. و بزودى خداوند اهل تو را مبتلا مى‌کند به مرگ سرخ و گرسنگى خاکى رنگ».

 ابن أبى الحدید گوید: مراد از لشگرى که گرد و خاک و سر و صدا ندارد، قحطى و خشکسالى و طاعون است که به آنها روى مى‌آورد. و مراد از مرگ سرخ، وبا و گرسنگى است. أغبر کنایه از جوع و خشکى است. و مرگ به واسطۀ قحطى و خشکسالى را مرگ سرخ گویند به جهت شدّت آن، و از همین قبیل است حدیثى که وارد است: کُنَّا إذَا احْمَرَّ الْبَأسُ اتَّقَینَا بِرَسُولِ اللهِ «حال ما این‌طور بود که چون جنگ‌