
امام شناسی ج12
جلد دوازدهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «علوم امیرالمؤمنین علیهالسلام؛ اعم از علوم باطنی و ظاهری، و علم به ادیان مختلف» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • علم امام و رسول، عين علم ذات حقّ • منظور از اختصاص علم غیب به ذات حق • نمونههاى متعدّدى از إخبارات غيبى اميرالمؤمنين عليهالسّلام • جمعآورى قرآن توسّط آن حضرت • عمَر چون قدرت بر پاسخ نداشت سؤال از معانى و مفاهيم قرآن را منع كرد • لزوم رجوع به امام در رابطه با قرآن • سبقت اميرالمؤمنين عليهالسّلام بر همگان در جميع علوم • بازگشت همۀ علوم به آنحضرت • اميرالمؤمنين عليهالسّلام عالم به تورات و انجيل • کلام «سلونى قبل ان تفقدونی» راجع به حقائق و باطن قرآن است؛ نه ظاهر آن • اوج معارف إلهيه در خطبههاى توحيدى اميرالمؤمنين عليهالسّلام • توضيح وتفسير توحيد حقّه حقيقيۀ ذات حقّ تعالى • معرفت امام، عالىترين وسيله براى رسيدن به توحيد است
امام شناسی ج12
61اخبار آن حضرت از فتنههاى بنى امیّه
آگاه باشید که مهیبترین و وحشتناکترین فتنهها بر شما در نزد من، فتنه بنى امیّه است! زیرا که فتنهاى است کور و تاریک و تاریک کننده که گسترش آن عمومیّت دارد و نسبت به همه فراگیر است، و بلا و مصائب آن نسبت به خصوص اهل بیت رسول خدا خصوصیّت دارد. هر کس با دیدۀ بصیرت در آن فتنه بنگرد بلا و مصیبت حقّاً به او مىرسد، و هر کس که چشم بر هم فرو نهد و خود را به کورى و نابینائى زند بلا و مصیبت دامنگیر وى نمىشود.
و سوگند به خدا که بعد از من، شما بنى اُمیَّه را براى خودتان ارباب سوء و صاحبان بدى خواهید یافت، مانند شتر مادۀ پیر بد اخلاقى که چون کسى بخواهد شیرى از او بدوشد با دندانش او را بگزد و با دستش محکم بکوبد و با پایش لگد زند و شیر خود را نیز نگهدارد و ندهد. پیوسته بنى اُمیّه با شما چنین رفتار مىکنند تا به جائى که یک نفر از شما را باقى نمىگذارند مگر آن که براى آنها منفعتى داشته باشد و یا ضررى از ناحیۀ وى به آنها نرسد. و بلا و مصائبى که از ایشان بر شما وارد مىشود، پیوسته خواهد بود به حدّى که انتقام و تلافى شما از آنها مانند انتقام بنده از آقاى خود و یا انتقام تابع از متبوع خود خواهد بود (یعنى اصلاً انتقامى متصوّر نیست). فتنۀ بنى اُمیّه بر شما به صورت زشت و قبیح المنظر و دهشتناکى وارد مىشود و مانند پاره ابرهاى سیاه اشراب شده از آداب جاهلیّت بر شما فرو مىریزد که در آن فتنهها و بلایا، اصلاً محلّ نور و هدایت نیست و دلیل راهنما یافت نمىشود.
فقط ما اهل البیت اختصاصاً از آن فتنهها بر کناریم1 و از داعیان و مبلّغان آنها
- مراد حضرت از اینكه مىفرماید: «ما اهل بیت فقط از این فتنه نجات مىیابیم» آن است كه روحاً آلوده نمىشویم و دین ما سالم مىماند كما آنكه جملۀ ولَسنا فیها بدُعاةٍ جملۀ تفسیریه است، و گرنه بلا و مصائب مادّى و بدنى از قتل و صَلْب و اسارت و شكنجه و حبس و ربودن اموال و تضییع حقوق براى اهل بیت به قدرى بوده است كه صفحات تاریخ را پر كرده است، مگر شهادت حضرت سیّد الشّهداء و اولاد او و هتك حریم او و غارت اموال او و شهادت حضرت امام حسن مجتبى و حضرت زید بن على بن الحسین و یحیى بن زید و غیرهم از خصوص بنى امیّه نبوده است.
