امام شناسی ج12

 کتاب خدا (قرآن کریم) براى تلاوت کردن و تدبّر نمودن و معانى و مفاهیم آن را فهمیدن است. چقدر آیه در همین قرآن ما را امر به تدبّر در آیات مى‌کند و از نفهمیدن قرآن شدیداً برحذر مى‌دارد. آن وقت اگر انسان حقّ فهمیدن قرآن را نداشته باشد و حقّ پرسش از مدلول و مراد را نداشته باشد، این کتاب به چه درد او مى‌خورد؟ این کتاب که کتاب عمل است و عمل بدون علم محال است، چگونه مى‌توان به قرآن بدون فهمیدن آن عمل نمود و طبق دستورات آن رفتار کرد؟

 آیات متشابهات در قرآن بسیار است ولى آنها هم براى مردم است. لغو و بیهوده و اشتباه در قرآن نیامده است. منتهى باید آیات متشابه را به آیات محکمه ارجاع داد و معنى و مفهوم آن را از آیات محکمه به دست آورد. و براى این امر، راسخون در علم از طرف شارع اقدس معیّن شده‌اند. آنان معانى متشابهات را مى‌دانند و با ارجاع آنها به محکمات حقیقت را براى مردم روشن مى‌کنند.

 اگر بنا بود آیات متشابه را غیر از خدا کسى نفهمد و أبداً به صاحبان علم و راسخان در معارف، فهم آن داده نشود، در حقیقت تمام محتواى قرآن منهاى این آیات متشابه بود، با آنکه مى‌دانیم: قرآن مجموعه آیات محکمه و آیات متشابهه است.

 البتّه عمر معانى آیات متشابهه، بلکه بعض از آیات محکمه را نمى‌فهمد و کسى هم از او توقّع فهم آن را ندارد. هر کس شاکله‌اى دارد. ظرفیّت و استعداد مخصوص به خود را دارد. توقّع در اینجاست که چرا باید چنین شخصى به مسند پیامبر بنشیند؟ و بر اریکه وحى و الهام و ولایت و کتاب و این امور باطنیّه تکیه زند؟ در حالى که از معناى ظواهر قرآن بى‌خبر باشد و در پاسخ مراجعان فرو ماند و بجاى زبان گویا و فصیح و بلیغ صاحب ولایت امیرالمؤمنین علیه السّلام که واجد این منصب است و دست پرورده این مکتب است و شیر خورده از پستان وحى و فهم و درایت و علم و گوینده سَلُونِی قَبْلَ أنْ تَفْقِدُونِی‌‌، و سراینده لَوْ ثُنِیتْ‌ لِی الْوَسَادَةُ مى‌باشد، پاسخ مردم را با تازیانۀ سکوت و خفه شو و لال شو و مپرس و مگو و بحث مکن و