امام شناسی ج12

بود، وحى را مى‌نوشت و مسائل وحى را ضبط مى‌کرد و فتاواى رسول الله را مى‌شنید و مى‌پرسید.

 و در روایت است که چون شبانگاه بر رسول خدا صلّى الله علیه و آله وحى نازل مى‌شد، صبح نمى‌کرد مگر آنکه على علیه السّلام را از آن خبردار مى‌نمود و چون در روز بر آن حضرت وحى مى‌رسید، شب نمى‌کرد مگر آنکه او را خبر مى‌داد.

 و از مشهورات است که چون خواست از رسول خدا ده مسئله بپرسد، یک دینار قبل از مناجات با رسول خدا انفاق کرد و آن ده مسئله را پرسید که از آن مسائل براى او هزار باب علم گشوده شد، و هر درى از آن هزار باب دیگر از علم را براى او گشود¹. و در اینجاست که شریف ابن الرّضا مى‌گوید:

 ١ ـ «اى پسران احمد، من امروز شما را ندا مى‌کنم و فردا شما براى ردّ جواب من خواهید بود.

 ٢ ـ به شما هزار باب عنایت شده است و پس از آن هر باب از آن به هزار باب مى‌کشاند.

 ٣ ـ امر و اختیار و ولایت، همه‌اش مال شماست، و مرجعش به سوى شماست و در نزد شما بازگشت مى‌کند واقعیّت و حقیقتى که بین حقّ و باطل را جدا مى‌کند و فکر و اندیشه و عقل را از پندار و خیال و وهم متمیّز مى‌گرداند».

 و از عجائب امر امیرالمؤمنین علیه السّلام در این زمینه، آنست که: هیچیک از علوم نیست مگر اینکه اهل آن علم على علیه السّلام را مقتدا و قدوه و اسوه خود نموده‌اند و بنابر این در شریعت گفتار او قبله شده است که همه به سوى آن توجّه دارند.