امام شناسی ج12

سستى ورزد و یا عذر غیر قابل قبول بیاورد، با دشمنان خدا در راه خدا جهاد نمود. اوست امام و پیشواى کسى که تقوا پیشه سازد و چشم است براى کسى که راه را بیابد».

 و از جملۀ این خطبه است: لَوْ تَعْلَمُونَ مَا أعْلَمُ مِمَّا طُوِی عَنْکُمْ غَیبُهُ إذاً لَخَرَجْتُمْ إلَی الصُّعُدَاتِ تَبْکُونَ عَلَی أعْمَالِکُمْ‌، وَ تَلْتَدِمُونَ عَلَی أنْفُسِکُمْ‌، وَ لَتَرَکْتُمْ أمْوَالَکُمْ لاَ حَارِسَ لَهَا وَ لاَ خَالِفَ عَلَیهَا‌، وَ لَهَمَّتْ کُلَّ امْرِئٍ نَفْسُهُ لاَ یلْتَفِتُ إلَی غَیرِهَا‌، وَلَکِنَّکُمْ نَسِیتُمْ مَا ذُکِّرْتُمْ‌، وَ أمِنْتُمْ مَا حُذِّرْتُمْ‌، فَتَاهَ عَنْکُمْ رَأیکُمْ‌، وَ تَشَتَّتَ عَلَیکُمْ أَمْرُکُمْ ـ ¹ الى آخر خطبه‌².

 «اگر شما مى‌دانستید، آنچه را که من مى‌دانم از آنچه اطّلاع به غیبش براى شما پیچیده و نهفته شده است، در آن هنگام از خانه‌هایتان بیرون مى‌شدید و به راهها و جادّه‌ها مى‌رفتید و بر اعمال خود مى‌گریستید و مانند زنان بچه مرده و عزیز خود را از دست داده که بر سر و صورت خود مى‌زنند شما نیز بر جان‌هاى خود و نفس‌هاى خود مى‌زدید و نوحه سر مى‌دادید و هر آینه اموال خود را رها مى‌کردید به طورى که نگهبانى نداشت و کسى که به جاى شما بر آن گماشته شود و از آنها پاسدارى کند نبود، و جان و نفس هر کسى او را به حزن و اندوه مشغول مى‌ساخت و به درون توجّه مى‌داد به طورى که التفات به غیر خودش نکند، و لیکن شما کسانى هستید که آنچه را که به شما تذکّر داده‌اند فراموش کرده‌اید و از آنچه از آن بر حذر داشته‌اند در امن و امان بسر بردید و بنابر این رأى شما از دست شما بیرون رفت و گم شد و امر شما بر شما متشتّت و دگرگون گشت».

اخبار آن حضرت از شهادت خود

 از جمله اخبارى را که امیرالمؤمنین علیه السّلام داده‌اند اخبار به کشته شدن خود و خضاب شدن محاسن او از خون سرش بوده است. این خبر را مى‌توان از جملۀ اخبار متواتر شمرد. هیچ کتابى را در تاریخ و سیره و حدیث نمى‌یابیم مگر آنکه از شیعه و