امام شناسی ج12

بالکن، به دار آویخته مى‌شود».

 أبو العالیه مى‌گوید: من به وى گفتم: تو خبر غیب به من مى‌دهى؟ مزرّع گفت: حَدَّثَنِی الثِّقَةُ الْمَأمُونُ عَلِی بْنُ أَبِی‌‌طَالِبٍ! «این خبرى است که مرد مورد وثوق و امانت: علىّ بن أبی طالب به من داده است».

 أبو العالیه مى‌گوید: فَمَا أتَتْ عَلَینَا جُمُعَةٌ حَتَّی اُخِذَ مُزَرَّعٌ فَقُتِلَ وَ صُلِبَ بَینَ الشُّرْفَتَینِ‌. قَالَ‌: وَ قَدْ کَانَ حَدَّثَنی بِثَالِثَةٍ فَنَسِیتُهَا¹ «هنوز یک هفته نشده بود و روز جمعه براى ما نیامده بود، که مزرّع را گرفتند و کشتند و بین دو بالکن از محلّ‌هاى برآمده مسجد به دار زدند. ابو العالیه مى‌گوید: مزرّع مطلب دیگرى را نیز به من گفته بود که من آن را فراموش کرده‌ام».

 این حدیث را ابن شهرآشوب در «مناقب» آورده است‌². و مجلسى در «بحار الأنوار»، از «شرح نهج البلاغه» ابن أبى الحدید، از أبو داود طیالسى، از سلیمان بن زریق، از عبد العزیز بن صهیب، از أبو العالیه از مزرّع این حدیث را بتمامه روایت مى‌کند و در پایان آن ابن أبى الحدید مى‌گوید: من مى‌گویم که: حدیث خَسْف بن جیش را (فرو بردن زمین لشکر را) بخارى و مسلم در دو صحیح خود تخریج کرده‌اند از اُمّ سَلِمَه رضى الله عنها که او مى‌گوید: شنیدم از رسول خدا صلّى الله علیه و آله که مى‌گفت: یعُوذُ قَوْمٌ بِالبَیتِ حَتَّی إذَا کَانُوا بِالْبَیدَاءِ خُسِفَ بِهِمْ «قومى به خانه خدا پناه مى‌برند تا زمانى که در میان بیابان مى‌رسند همگى در کام زمین فرو مى‌روند».

 امّ سلمه مى‌گوید: من گفتم: اى رسول خدا، شاید در میان آنها کسى بوده است که او را بر حرکت اکراه کرده‌اند و یا خودش این حرکت را ناپسند داشته است. رسول خدا گفت: فرو مى‌روند. و لیکن گفت: محشور مى‌شوند ـ یا گفت: مبعوث مى‌شوند ـ بر اساس نیّت‌هاى خود در روز قیامت.