امام شناسی ج12

نیست امر فرا رسیدن قیامت مگر به قدر یک چشم بر هم زدن و یا نزدیک‌تر. بدرستى که خداوند بر هر چیزى تواناست‌¹»، و بین این آیۀ کریمه که رسولان را عالم به غیب مى‌داند و بر غیب راه مى‌دهد هیچگونه تنافى و تضادّى نیست.

 و نظیر این استقلال و تبعیّت، یا ذاتى و عرضى، و یا اصلى و ظِلّى، در عبارات قرآن کریم بسیار آمده است، همچون آیۀ‌ اللهُ يَتَوَفَّى الْأَنْفُسَ‌² «خداوند است که جان‌ها را مى‌گیرد» که دلالت بر حصر دارد، با آیۀ‌ حَتَّى إِذَا جَاءَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ تَوَفَّتْهُ رُسُلُنا³ «تا زمانى که چون مرگ به نزد یکى از شما بیاید رسولان و فرستادگان ما او را قبض روح مى‌کنند». و همچون آیۀ: فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً⁴ «تمام اقسام عزّت منحصرا از آنِ خداوند است»، با آیۀ: وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَلكِنَّ الْمُنافِقِينَ لايَعْلَمُونَ‌⁵ «و از براى خداست عزّت و از براى رسول او و از براى مؤمنین، ولیکن منافقین نمى‌دانند»؛ که در این آیه علاوه بر خدا، عزّت را براى رسول خدا و براى مؤمنین معیّن نموده است».

 و بنابراین علم غیب براى رسولان خداوند أمرى ضرورى و حتمى است و منافات با اختصاص آن به خدا ندارد.

 امر دوم آنکه: در بسیارى از آیات قرآن مى‌بینیم که رسول خدا صلّى الله علیه و آله علم غیب را از خود نفى مى‌کند همچون آیۀ: قُلْ لا أَقُولُ لَكُمْ عِنْدِي خَزائِنُ اللهِ وَ لا أَعْلَمُ الْغَيْبَ وَ لا أَقُولُ لَكُمْ إِنِّي مَلَكٌ إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا ما يُوحى‌ إِلَيَّ قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمى‌ وَ الْبَصِيرُ أَ فَلا تَتَفَكَّرُونَ‌⁶ «بگو: من به شما نمى‌گویم که در نزد من خزانه‌هاى خداوند است و نه‌