امام شناسی ج12

مقدارى که با آن مستوجب رحمت تو گردد باقى مگذار». یعنى فى‌الجمله هم از دین او مگذار و هر چه دارد از او بگیر!

 بُسْر زنده ماند تا آنکه دیوانه شد و پیوسته شمشیر طلب مى‌کرد. براى او شمشیرى از چوب ساختند و به او مى‌دادند، او آن‌قدر با آن شمشیر چوبى به این طرف و آن طرف مى‌زد تا غش مى‌کرد. چون به هوش مى‌آمد مى‌گفت: شمشیر شمشیر. شمشیر چوبى را به او مى‌دادند و مشغول زدن مى‌شد. و حالش همیشه این طور بود تا مرد¹.

اخبار آن حضرت از فرمان لعن کردن ایشان‌

 و از جمله آنکه این عبارت از او به طور استفاضه مشهور است که مى‌فرمود: إنَکُمْ سَتُعْرَضُونَ مِنْ بَعْدِی عَلَی سَبِّی‌‌، فَسُبُّونی فَإنْ عُرِضَ عَلَیکُمُ الْبَرَاءَ‌‌ةُ مِنِّی فَلاَ تَبَرُّؤُوا مِنِّی‌‌، فَإنِّی وُلِدْتُ عَلَی الإسْلاَمِ‌. فَمَنْ عُرِضَ عَلَیهِ الْبَرَاءَ‌ةُ مِنِّی فَلْیمْدُدْ عُنُقَهُ‌، فَمَنْ تَبَرَّأ مِنِّی فَلاَ دُنْیا لَهُ وَ لاَ آخِرَةَ‌² «تحقیقاً پس از من، شما را در معرض سبّ و شتم من در مى‌آورند، در این حال شما مرا سبّ کنید. امّا اگر شما را در معرض برائت و اظهار بیزارى از من قرار دادند، از من بیزارى مجوئید و لب به برائت مگشائید زیرا که من بر آئین اسلام متولّد شده‌ام. و هر کس را که در معرض بیزارى و برائت از من در آورند او باید گردن خود را بکشد و جلو بیاورد (و بگوید: من حاضرم که اینک گردن مرا جدا کنید و لیکن از على بیزارى نمى‌جویم). و بنابر این هر کس از من بیزارى بجوید و برائت خود را ابراز نماید نه دنیا دارد و نه آخرت».

 و بر این اصل در روایت سُفْیانِ بن عُیَیْنَه از طاووس یمانى وارد است که: امیرالمؤمنین علیه السّلام به حُجْر بدرى گفتند: یا حُجْرُ‌، کَیفَ بِکَ إذَا اُوقِفْتَ عَلَی مِنْبَرِ صَنْعَاءَ وَ اُمِرْتَ بِسَبّی وَ الْبَرَاءَ‌ةِ مِنّی‌ «اى حُجْر، حالت چطور است در وقتى که تو را بر روى منبر شهر صنعا بایستانند و تو را امر کنند تا مرا سبّ کنى و از من بیزارى بجوئى»؟