امام شناسی ج12

بسم الله الرّحمن الرّحیم

و صلّى الله على محمّد و آله الطّاهرین

و لعنة الله على أعدائهم أجمعین من الآن إلى قیام یوم الدّین

و لا حَوْل و لا قوّةَ إلاّ بالله العلىّ العظیم

 قال الله الحکیم فى کتابه الکریم:

 عَالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى‌ غَيْبِهِ أَحَداً إِلَّا مَنِ ارْتَضى‌ مِنْ رَسُولٍ فَإِنَّهُ يَسْلُكُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ رَصَداً. لِيَعْلَمَ أَنْ قَدْ أَبْلَغُوا رِسَالَاتِ رَبِّهِمْ وَ أَحاطَ بِما لَدَيْهِمْ وَ أَحْصى‌ كُلَّ شَيْ‌ءٍ عَدَداً¹:

 «خداوند عالم به تمام غیب است و بس، پس برغیب خود هیچکس را واقف نمى‌گرداند مگر آن رسولى را که بپسندد و انتخاب و اختیار نماید، که در این صورت در پیش رو و در پشت سر آن رسول (از فرشتگان خود) محافظ و پاسدار مى‌گمارد. تا بداند که: آن رسولان، پیغامها و مأموریّت‌هاى پروردگار خود را به طور تحقیق و کامل ابلاغ کرده‌اند، و خداوند به آنچه در نزد رسولان است إحاطه و هیمنه دارد و تعداد و شمارش هر چیز را مى‌داند».

اختصاص علم غیب به خدا و اعطاء آن به رسولان‌

 صدر این آیه مى‌رساند که خداوند به تنهائى عالم الغیب است آنهم به همۀ أنواع غیب؛ بالأخصّ با قرار دادن و نشاندن اسم ظاهر غَيبِهِ بجاى ضمیر، که نفرموده‌