امام شناسی ج11

 ١ ـ «آیا هیچ دو چشم تو، جوانمردى را مانند أبوتراب دیده است که: در محراب عبادت، مرد رزمنده و جنگنده باشد؟

 ٢ ـ خداوند فیضش را بر أبوتراب بریزد که او شیر بیشه شجاعت و رزم بود؛ و زینت محراب عبادت.

 ٣ ـ او شمشیرزنى بود که شمشیرهایش همچون تیر شهاب، رونده و نافذ و آتش‌زا بود. او طعام‌دهنده‌اى بود که ظرف‌ها و کاسه‌هاى طعامش به وسعت حوض‌ها بود.

 ٤ ـ حقّاً و حقیقتاً پیغمبر شهرى بود براى علومى که داشت؛ و عَلىِّ هادى نسبت به آن شهر، مانند درى بود که باید وارد شد.

 ٥ ـ اگر عَلىّ نبود، عمر از هیچ مشکلى بیرون نمى‌آمد؛ و هیچ جواب راست و درستى را ارائه نمى‌کرد.

 ٦ ـ در فضل و شرف على که محقّ است و راه‌یافته به عرفان و أسرار إلهیّه، هیچکس شک نمى‌کند مگر شخص گمراه و دغل‌پیشه و خیال أندیشه.

 ٧ ـ مولاى ما علىّ مرتضى، براى دوستان خود همچون عسل شیرین است؛ و براى دشمنان همچون عصارۀ تلخ و جانکاه درخت صاب.

 ٨ ـ حقّاً و حقیقتاً علىّ وصىّ رسول خدا، موضع أسرار اوست؛ در وقتى که رسول خدا دهانه و أفسار به دهان مرکب خود زد و آمادۀ سفر شد.

 ٩ ـ حقّاً و حقیقتاً وصىّ که برادر رسول خدا: حضرت مصطفى است؛ در دوران کودکى دامان خود را به لهو و لعب و بازى نیالود.

 ١٠ ـ از براى علىّ، مناقب و فضائلى است که در آن فضائل مدح من فقط به ناحیه‌اى از آن رسیده است و أکثر آنها در پشت پرده مخفى است.

 ١١ ـ إى کسى که مرا به عشق و محبّت علىّ، عتاب مى‌نمائى؛ من از روى صدق و خلوص عشق خود را زیاد مى‌کنم؛ تو هم عتابت را طولانى کن.