
امام شناسی ج11
جلد یازدهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «اعلمیت امیرالمؤمنین علیهالسلام»، «حدیث باب مدینةالعلم از حیث سند و دلالت» و «قضاوتهای امیرالمؤمنین علیهالسلام» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • علم و عرفان خداوندی، از شرائط اولیه رهبری • دین اسلام شرط رهبری را اعلمیّت از جمیع افراد امت میداند • اعلمیت امیرالمؤمنین بر طبق روایات متواتره از پیامبر و اجماع مسلمین بلکه موحدین • بحث مفصل دربارۀ سند و دلالت حدیث «انا مدینة العلم و علیٌّ بابها» • نمونههای متعددی از قضاوتهای شگفتانگیز و حل مسائل مشکل توسط امیرالمؤمنین علیهالسلام • حکومت غاصبان، مانع بهرمندی مردم از سرمایههای الهی • جهالت غاصبان خلافت به معارف دینی و مسائل شرعی • گوشهای از جنایات وهابیها • حذف بخاری و مسلم، فضائل و مناقب امیرالمؤمنین علیهالسلام را از روایات • جهل به مقام والای امیرالمؤمنین علیهالسلام، علّت کنار زدنِ او از خلافت • امیرالمؤمنین، معشوق حقیقی ممکنات در عالم امکان
امام شناسی ج11
237دینارها به چه کسى باید داده شود؛ آیا باید به ورّاث این میّت برسد، یا نه؟!
حضرت أبوعبدالله علیه السّلام گفتند: به ورثه این میّت چیزى از این دینارها نمىرسد، زیرا این دینارها براى بدن میّت پس از مرگش عائد شده است. باید به نیابت او حجّ نمود و یا از ناحیه او صدقه داد؛ و یا در یکى از راههاى خیرات و مبرّات صرف کرد.
راوى روایت گوید: آن مرد ناظر قضیّه چنین پنداشت که آن فقهاء باز ربیع را به سوى حضرت فرستادند؛ و حضرت أبوعبد الله علیه السّلام در سى و شش مسئله پاسخ ایشان را گفت؛ و لیکن این مرد بیش از این مقدار از جواب را در خاطر حفظ نداشت.1
و از جمله قضایاى آن حضرت حکم به باقى گذاردن زینتآلاتى بود که در خانۀ خدا جمع شده بود؛ و عمر مىگفت، و نیز به او گفته شد که: این زینتها به چه کار کعبه مىآید؟ آنها را باید در تجهیز لشگریان، مصرف کرد؛ چون در این مسئله با حضرت مشورت کرد؛ حضرت او را از این عمل منع کردند.
سیّد رضى در حِکَم «نهج البلاغة» آورده است که: وَ رُوِیَ أنَّهُ ذُکِرَ عِنْدَ عُمَرَ ابْنِ الْخَطَّابِ، حَلْیُ2 الْکَعْبَةِ وَ کَثْرَتُهُ؛ فَقَالَ قَوْمٌ: لَوْ أخَذْتَهُ فَجَهَّزْتَ بِهِ جُیُوشَ الْمُسْلِمِینَ کَانَ أعْظَمَ لِلأجْرِ؛ وَ مَا تَصْنَعُ الْکَعْبَةُ بِالْحَلِی؟! فَهَمَّ عُمَرُ بِذَلِکَ وَ سَألَ أمِیرُالْمُؤْمِنِینَ علیه السّلام.
درباره زینت آلات مکّه مکرّمه و حکم حضرت أمیرالمؤمنین علیه السّلام به إبقاء آن
«و در روایت آمده است که در نزد عمر بن خطّاب از زینتهاى کعبه، و فراوانى آن، سخن به میان آمد؛ و گروهى گفتند: اگر آنها را مىگرفتى؛ و در تجهیز لشگریان إسلام صرف مىکردى؛ أجرش جزیلتر و ثوابش بیشتر بود!
عمر إراده کرد تا این زینتها را از کعبه بردارد؛ و در جیوش مسلمین صرف
- «فروع کافى»، ج ٧، ص ٣٤٧، و ص ٣٤٨ حدیث شمارۀ ١ و «تهذیب الأحکام»، طبع نجف، ١٣٨٢ هجرى، ج ١٠، ص ٢٧٠ و ص ٢٧١ حدیث شمارۀ ١٠٦٥.
- حَلْی با فتحۀ حاء و سکون لام، و جمع آن حُلِیّ و حِلِیّ، و نیز حِلْیَة با کسرۀ حاء و سکون لام، و جمع آن حُلّى و حِلىّ عبارت است از زیور آلاتى که از طلا و نقره و یا از سنگهاى گران قیمت همچون الماس و برلیان و فیروزه و یاقوت و غیرها مىسازند.
