امام شناسی ج11

شهادت مى‌دهم که: تو به مقام خلافت و جانشینى پیغمبرت سزاوارترى از این مردى که بر خلافت استیلاء پیدا نموده است.¹ 

 بارى نظیر این قضیّه نیز بسیار است که: أبوبکر در برابر علماء یهود و نصارى از پاسخ عاجز ماند، و اگر أمیرالمؤمنین علیه السّلام نبود، و به پاسخ و جواب نمى‌رسید؛ یهود و نصارى آنها را با خاک سیاه یکسان مى‌ساخته و ریشۀ إسلام و مسلمین را از بیخ مى‌کندند. و چقدر خوب و عالى در قیاس آن والى مقام ولایت و إمامت را با أبوبکر: جانشین تحمیلى و غصبى، شاعر و الا مقام تشریح مى‌کند آنجا که مى‌گوید:

 ١ ـ «هلاکت و زیان و خسران باد، براى دشمنان علىّ که از میان خلق به عداوت و خصومت او بپا خاسته‌اند، درحالى‌که به پیرو گفتار زشت و نکوهیده‌اى که از او بر زبان دارند، پیوسته در مرگ و نابودى، یکى پس از دیگرى سقوط مى‌کنند؛ و به دیار عدم و نیستى گم مى‌شوند.

 ٢ ـ عتیق (أبو بکر) را به حَیْدَر، شیر بیشه عالم إبداع، قیاس کرده‌اند. کور و نابینا شده است دیدگانشان، در أثر آنکه به واسطۀ او، در وادى ضلالت و گمراهى فرو رفته و به هلاکت درافتاده‌اند.

 ٣ ـ چقدر فاصله بزرگ و مسافت زیادى است در میان کسى که در هدایت او شکّ کرده است؛ و کسى که گفته است: علىّ، الله است خداى یکتا و واحد أحَد و صَمَد است.

 ٤ ـ تمام مردم عالم از توصیف مقام و رسیدن به أوصاف حَیْدَر: یگانه شیر