امام شناسی ج11

حیوانات است.

 همچون روایت ابن مُنذر از سدّی که او گفت‌: مراد از حَدَائق‌، بَسَاتین است‌؛ و مراد از قَضْب‌، درختانِ کهن و مراد از أبّ علف است‌؛ و در معنای مَتَاعًا لَكُمْ و لاَنْعَامِكُمْ گفته است‌: فَاكِهَةً متاع شماست و أبّ متاع أنعام شما (شتر و گاو و گوسفند) است.¹ 

 و همچون روایت عبد بن حمید از ضحّاک که: فَاكِهَةً چیزى است که بنى آدم مى‌خورند و أبّ چیزى است که در چراگاه مى‌روید.² 

 و همچون روایت عبد بن حمید از عکرمه که: فَاكِهَةً خوراک انسان است و أبّ خوراک جنبندگان.³ 

 و همچون روایت عبد بن حمید از حسن که: آنچه را که تر و تازه و شیرین است براى شماست و أبّ براى أنعام شماست.⁴ 

 و همچون روایت عبد بن حمید از سعید بن جبیر که: أبّ گیاه و علف است.⁵ 

 و همچون روایت عبد بن حمید از أبومالک که: أبّ علف و روئیدنى‌هاى بیابانى است.⁶ 

 و همچون روایت عبد بن حمید از عطاء که: هر چیزى که بر روى زمین مى‌روید أبّ است.⁷و⁸ 

 و رابعا أبّ ریشه عربى دارد، و در أشعار عرب وارد شده است، همچنان که سیوطى گوید که: طستى در جمله مسائل خود از ابن عبّاس تخریج کرده است که: نافع بن أزرق از او پرسید که أبّ چیست؟

 ابن عبّاس گفت: آنچه را چهارپایان از آن علوفۀ خود مى‌کنند. نافع پرسید: آیا عرب هم این کلمه را مى‌داند؟ ابن عبّاس گفت: آرى! آیا گفتار شاعر را