امام شناسی ج11

روز است؛ و مجموع دوران باردارى یکصد و هشتاد روز شود جنین متولّد مى‌گردد.

 و اگر خلقت و تَکَوُّن جنین در سى و پنج روز صورت گیرد؛ بچّه در رأس هفتاد روز تکان مى‌خورد؛ و در رأس دویست و ده روز منفصل مى‌شود؛ و به دنیا مى‌آید که این هفت ماه مى‌شود.

 و اگر خلقت و تکوّن جنین در چهل روز صورت پذیرد؛ در رأس هشتاد روز بچّه حرکت مى‌کند؛ و در سر دویست و چهل روز که هشت ماه است، متولد مى‌شود. ولى چنین بچّه‌اى کمتر دیده مى‌شود که در دنیا زنده بماند مگر در شهرهاى معیّنى، همچون مصر. و این معنى بحثش در این کتاب گذشت.

 و اگر خلقت و تکوّن جنین در چهل و پنج روز صورت گیرد؛ طفل در رأس نود روز متحرّک مى‌شود؛ و در سر دویست و هفتاد روز که نه ماه است متولّد مى‌شود؛ و این بسیار است؛ و أمّا اکثر مدّت حمل در قرآن مجید مقدارى براى آن مشخّص نشده است.¹ 

 فخر رازى در تفسیر این آیه، عین عبارتى که ما از نیشابورى ذکر کردیم ذکر کرده است؛ و البتّه او بر نیشابورى تقدّم دارد؛ و نیشابورى از او أخذ کرده است.² 

 و بیهقى در «سنن» خود در باب مَا جَاءَ فِی أقَلِّ الْحَمْل با دو سند متّصل خود از أبِی الْحَرْبِ بْنِ أبِی الأسْوَد دُئلِی‌، و از حسن بصرى مرسلا داستان أمر عمر را به رجم زنى که شش‌ماهه جنین خود را به زمین نهاده بود؛ و منع أمیرالمؤمنین علیه السّلام را روایت نموده است.³ 

 و سیوطى در «الدُّرُّ المنثور» از عبد الرّزّاق، و عبد بن حمید، و ابن منذر، از طریق قُتاَدَة از أبوالاسود دئلى این حدیث را روایت کرده است.⁴ و علاّمه فقید آیة ـ