امام شناسی ج11
جلد یازدهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «اعلمیت امیرالمؤمنین علیهالسلام»، «حدیث باب مدینةالعلم از حیث سند و دلالت» و «قضاوتهای امیرالمؤمنین علیهالسلام» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • علم و عرفان خداوندی، از شرائط اولیه رهبری • دین اسلام شرط رهبری را اعلمیّت از جمیع افراد امت میداند • اعلمیت امیرالمؤمنین بر طبق روایات متواتره از پیامبر و اجماع مسلمین بلکه موحدین • بحث مفصل دربارۀ سند و دلالت حدیث «انا مدینة العلم و علیٌّ بابها» • نمونههای متعددی از قضاوتهای شگفتانگیز و حل مسائل مشکل توسط امیرالمؤمنین علیهالسلام • حکومت غاصبان، مانع بهرمندی مردم از سرمایههای الهی • جهالت غاصبان خلافت به معارف دینی و مسائل شرعی • گوشهای از جنایات وهابیها • حذف بخاری و مسلم، فضائل و مناقب امیرالمؤمنین علیهالسلام را از روایات • جهل به مقام والای امیرالمؤمنین علیهالسلام، علّت کنار زدنِ او از خلافت • امیرالمؤمنین، معشوق حقیقی ممکنات در عالم امکان
مرتب سازی:
امام شناسی ج11
186من با من نکاح کند؟! این پسر سوگند به خدا پسر من است؛ برادران من مرا به ازدواج شخص پست و بىنام و نشانى درآوردند؛ و من از او این پسر را زائیدهام؛ و چون نشو و نما نمود، و به رشد و بلوغ رسید؛ مرا أمر کردهاند که او را از خود نفى کنم و مطرود نمایم! این پسر قسم به خدا پسر من است و دل من از تأسّف بر این بچه بریان شده و جوش مىزند.
راوى روایت: عاصِم بن حَمْزَه مىگوید: در این حال زن دست پسرش را گرفت؛ و روانه شد؛ و عمر با صداى بلند فریاد برآورد: وَاعُمَرَاه؛ لَوْلاَ عَلِیُّ لَهَلَکَ عُمَرُ..1
«اى واى بر عمر، اگر علىّ نبود، تحقیقاً عمر به هلاکت درافتاده بود.»
و این حدیث را ابن شهرآشوب از «حَدَایق» أبُوتراب خَطِیب، و «کافى» و «تهذیب»، نقل کرده است و در پایان آن شش بیت از ابْن حَمَّاد را در این مطلب ذکر کرده است.2
و مجلسىّ در «بحار الانوار» از کتاب «رَوْضَة»، و کتاب «فَضایِلِ» ابن شاذان، از واقدى، از جابر از سلمان با اختلاف در متن آن، روایت کرده است.3 و سیّد محسن أمین جبل عاملى در کتاب «أحکام أمیرالمؤمنین علیه السّلام» از کتاب «عَجائب الأحکام»، ابراهیم بن هاشم، از پدرش، از محمّد بن أبى عُمَیر، از عُمَر بن
- «فروع کافى»، طبع حروفى مطبعۀ حیدرى، ج ٧، ص ٤٢٣ و ص ٤٢٤، و «تهذیب»، طبع نجف، ج ٦، ص ٣٠٤ تا ص ٣٠٦.
- «مناقب»، طبع سنگى، ج ١، ص ٤٩٣ و ص ٤٩٤ و ابیات ابن حمّاد از این قرار است:
قال الإمام فولّینی و لاک لکی ** آقرّر الحکم قالت انت تملکنی
فقال لها: قُومی لقد زوّجته بک قم ** فادخل بزوجک یا هذا و لاتشن
فحین شدّ علیها کفّه هتفت ** أتستحلّ تری با بنی تزوّجنی
إنّی من أشرف قومی نسبة و أبو ** هذا الغلام مهین فی العشیر دنی
فکنت زوّجته سرًّا فأولدنی ** هذا و مات و أمری فیه لم یبن
فظلت اکتمه أهلی و لو علموا ** لکان کلّ امرءٍ منهم یعیّرنی - «بحار الأنوار»، طبع کمپانى، ج ٩، ص ٤٨٧ و ص ٤٨٨ در باب قضایاه و ما هدى قومه إلیه ممّا أشکل علیه من مصالحهم.