امام شناسی ج11

 آن دو مالک زن، نزد حضرت آمدند؛ و هر یک پسر را از آن خود مى‌دانست.

 حضرت آن پسر را به نام هر یک از آن دو نفر به قرعه درآوردند.¹ و به نام آن‌کس که درآمد پسر را به او دادند؛ و او را إلزام کردند که نصف قیمت پسر را در صورتى که فرض شود غلام بچه بوده و قیمت داشته است؛ به آن مرد دیگر که شریک او بوده است بدهد. و نیز افزودند که: اگر مى‌دانستم که شما به این کار پس از علم و آشنایى به حرمت آن دست زده‌اید، در عقوبت و مجازات شما کوتاهى نمى‌کردم.²

 چون داستان این ماجرا را براى رسول خدا بیان کردند؛ آن را إمضآء کرد؛ و حکم به آن را در إسلام بر همین نهج تثبیت نمود و گفت: الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِی جَعَلَ فِینَا أهْلَ الْبَیْتِ مَنْ یَقْضِی عَلَی سُنَنِ دَاوُدَ وَ سَبِیلِهِ فِی الْقَضَآءِ.³ 

 «حمد و سپاس مختصّ خداوندى است که در میان ما أهل بیت، کسى را قرار داده است که بر طریقه و روش‌هاى داود پیغمبر علیه السّلام قضاوت مى‌کند؛ و بر راه و منهاج او در فصل خصومت و قضاوت عمل مى‌نماید.» 

 و ابن شهرآشوب از فضائل أحمد حَنْبَل، از اسمعیل بن عیّاش، با إسناد خود از علىّ بن أبی‌طالب علیه السّلام آورده است که آن حضرت در زمان رسول خدا صلّى الله علیه و آله و سلّم قضاوتى کرد که موجب شگفت رسول الله شد و گفت: الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِی جَعَلَ الْحِکْمَة فِینَا أهْلَ الْبَیْتِ.⁴