امام شناسی ج10

کردند و به ذِی خَشب رسیدند و چون هوا گرم بود، روز را می‌ماندند و شب روانه می‌شدند و از روزی که در ذی خشب نزول کردند؛ مرتّباً هر روز نماز ظهر و عصر را با جمع می‌کردند بدین طرز که نماز ظهر را از وقت زوال تأخیر می‌انداختند و نماز عصر را نیز از وقت خودش مقدّم می‌داشتند؛ و در وقتی که نسبتاً هوا خنک‌تر بود به جای می‌آوردند؛ و این رویّۀ آن حضرت بود، تا از تبوک به مدینه مراجعت کردند¹.

أبو ذرّ غِفّاری از راه ماند؛ و پیاده خود را به رسول الله رسانید

 أبُوذَرِّ غِفَارِیّ (جَنْدُبُ بْنُ جُنَادَه‌) سه روز پس از حرکت رسول خدا روانه شد. و این به جهت این بود که شترش ضعیف و لاغر شده بود؛ و در این سه روزه او را با غذا و عَلَف تقویت می‌کرد. أبو ذرّ مقداری از راه را با شتر آمد؛ و بالأخره در میان راه دیگر نتوانست شتر حرکت کند. أبو ذرّ شتر را در راه رها کرده و لباسهای خود را بر دوش گرفت و أثقال خود را به پشت بست؛ و تنها به دنبال رسول خدا روانه شد.

 چون مقداری از روز بالا آمده بود؛ مسلمین دیدند: شخصی از دور روی می‌آورد. رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم فرمود: باید أبو ذرّ باشد. گفتند: أبو ذرّ است رحمه الله.

 رسول خدا فرمود: او را زود به آبْ دریابید که تشنه است! أصحاب فوراً به ابو ذرّ آب رساندند؛ و أبو ذرّ به نزد رسول خدا آمد و با او إدَاوَه‌² ای بود که در آن آب بود.

 رسول خدا فرمود: ای أبو ذرّ! تو همراه خود آب داشتی و این‌طور تشنه ماندی؟!

 أبو ذرّ گفت: آری ای رسول خدا! در راه که می‌آمدم به سنگی رسیدم که در آن آب باران جمع شده بود؛ از آن آب چشیدم؛ و دیدم شیرین و خنک است؛ با خود گفتم از این آب نمی‌آشامم تا حبیب من رسول خدا بیاشامد. فَقَالَ رَسُولُ اللهِ: رَحِمَکَ اللهُ! تَعِیشُ وَحْدَکَ، وَ تَمُوتُ وَحْدَکَ وَ تُبْعَثُ وَحْدَکَ، وَ تَدْخُلُ الْجَنَّةَ وَحْدَکَ! یَسْعَدُ بِکَ قَوْمٌ مِنْ أهْلِ الْعِرَاقِ یَتَوَلَّوْنَ غُسْلَکَ وَ تَجْهِیزَکَ وَ دَفْنَکَ!³