امام شناسی ج10

إِنَّ اللهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ.

 وَ لا يُنْفِقُونَ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَ لا كَبِيرَةً وَ لا يَقْطَعُونَ وادِيًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ اللهُ أَحْسَنَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ‌¹.

 «چنین حقّی برای أهل مدینه و کسانی که در أطراف آنان هستند از أعراب‌² بیابان نشین، نیست که: از پیغمبر خدا تخلّف ورزند؛ و نه آنکه میل و رغبت به خود کنند، به جای میل و رغبتی که باید به او داشته باشند. و این به جهت آنست که هیچگونه تشنگی و رنج و سختی و گرسنگی در راه خدا به آنها نمی‌رسد؛ و هیچ گامی بر نمی‌دارند، و در محلّی نمی‌فهمند که کافران را به خشم و غضب در آورد؛ و هیچگونه کامی از دشمن نمی‌گیرند؛ و به مقصود خود از آنها نمی‌رسند؛ مگر اینکه به پاداش آن برای ایشان عمل صالح در نامۀ عمل و دیوانشان نوشته می‌شود؛ حقّاً که خداوند مزد نیکوکاران را ضایع نمی‌گرداند.

 و هیچ إنفاق کوچک و یا بزرگی را نمی‌کنند؛ و یا از بیابان و بادیه‌ای عبور نکرده و آن را درننوردیده‌اند؛ مگر آنکه در دیوان حسنات آنها نوشته می‌شود. و این به علّت آنست که خداوند بهتر از آنچه را که به جای آورده‌اند، مزد آنها را می‌دهد.» 

 باری لشکری مجهّز شد برای حرکت به تبوک که از مردان رزم‌آور سی هزار تن با دوازده هزار اسب و پانزده هزار شتر³ رهسپار شدند. و مدّتی که طول کشید تا بدان سرزمین رسیدند، بیست روز بود؛ و رسول خدا ده روز و أندی‌⁴ در آنجا ماندند؛ و بیست روز طول کشید تا بازگشتند.

 دلیل راه رسول خدا به تبوک عَلْقَمَةُ بْنُ فَغْوَاءِ خُزَاعِیّ بود. حضرت حرکت‌