امام شناسی ج10

از شما مسلمانان هستیم و حال آنکه آنها از شما نیستند و لیکن ایشان گروهی هستند که (از عظمت إسلام و شوکت آن) می‌ترسند.

 اگر آنان برای خودشان پناهگاهی یا غارهائی و یا گریزگاهی را بیابند (که بدانند در آن آسوده زیست می‌نمایند و از نفوذ کلمۀ مسلمین و قرآن و رسول خدا إیمن زندگی می‌کنند) هر آینه به سوی آن روی‌آور شده؛ و با سرعت می‌خواهند موانع سر راه را برداشته؛ و با فشار و تحمّل مقاومت از این صحنه بگریزند.»

 وَ إِذا أُنْزِلَتْ سُورَةٌ أَنْ آمِنُوا بِاللهِ وَ جاهِدُوا مَعَ رَسُولِهِ اسْتَأْذَنَكَ أُولُوا الطَّوْلِ مِنْهُمْ وَ قالُوا ذَرْنا نَكُنْ مَعَ الْقاعِدِينَ ـ رَضُوا بِأَنْ يَكُونُوا مَعَ الْخَوالِفِ وَ طُبِعَ عَلي‌ قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لا يَفْقَهُونَ‌¹.

 «و چون سوره‌ای فرود آید که ایمان به خدا بیاورید؛ و با رسول او برای جهاد بروید؛ صاحبان ثروت و مُکنت از منافقین، از تو إجازۀ عدم خروج می‌خواهند؛ و می‌گویند: ما را واگذار که با زنان و نشستگان در مدینه بمانیم ـ ایشان را پسندیده است که با زنان در مدینه به جای مانده، بوده باشند (و با مردان جنگی به نبرد با دشمن و دفاع از حریم دین و ناموس و شرف بیرون نروند) و بر روی دل‌های آنها مهر زده شده است و بنا بر این آنها هیچ نمی‌فهمند و ادراک نمی‌کنند.»

 منافقینی که از رسول خدا إذن قعود خواستند عبارت بودند از عَبْدُاللهِ بْنُ اُبَیِّ بْنِ سَلُول وجَدُّ بْنُ قَیْس و أصحاب و همطرازان آنها.

 واقدی گوید: جماعتی از منافقین به حضور رسول خدا آمده؛ و بدون آنکه علّت و عیبی، و یا فقر و مسکنتی داشته باشند؛ إذن نشست می‌خواستند و آن حضرت به ایشان إذن داد؛ و تعداد ایشان هشتاد و أندی بودند². لكِنِ الرَّسُولُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ وَ أُولئِكَ لَهُمُ الْخَيْراتُ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ـ أَعَدَّ اللهُ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ‌³.