امام شناسی ج10

 در «تفسیر علیّ بن إبراهیم» آمده است که: چون لشکر رسول خدا مجهّز شد؛ و اسبان تازی با سواران گرد آمدند؛ و رسول خدا به ثَنِیَّةُ الْوَدَاع رفت؛ منافقین به جهت إرجاف به علیّ بن أبی طالب (متزلزل ساختن و او را به سخنان بی‌أصل و أساس، بی‌مایه و أرج نشان دادن) مشغول به شایعه پراکنی شدند و گفتند: مَا خَلَّفَهُ إلاَّ تَشاؤُمًا بِهِ او را چون میمون و مبارک نمی‌دانست؛ و بد قدم و بد عاقبت می‌پنداشت؛ نخواست با خود ببرد؛ و در مدینه به جای گذاشت.

 سخن منافقین به سمع أمیرالمؤمنین رسید؛ شمشیر و سلاح جنگ خود را برداشته، و به نزد رسول خدا در جُرْف آمد؛ رسول خدا فرمود: یَا عَلِیُّ ألَمْ اُخَلِّفْکَ عَلَی الْمَدینَةِ؟! قَالَ: نَعَمْ وَ لَکِنَّ الْمُنَافِقینَ زَعَمُوا أنَّک خَلَّفْتَنِی تَشاؤُماً بِی‌!

 فَقَال‌: کَذِبَ الْمُنَافِقُونَ یَا عَلِیُّ! أمَا تَرْضَی أنْ تَکُونَ أخِیَ وَ أنَا أخُوکَ وَ أنْتَ مِنَّی بِمَنْزِلَةِ هَارُونَ مِنْ مُوسَی إلاَّ اَنَّهُ لاَنَبِیَّ بَعْدِی‌؟! وَ إنْ کَانَ بَعْدِی نَبِیٌّ لَقُلْتُ أنْتَ أنْتَ! وَ أنْتَ خَلِیْفَتِی فی اُمَّتِی‌؛ وَ أنْتَ وَزِیری وَ أخِی فِی الدُّنْیَا وَالْآخِرَةِ!

 «ای علیّ! مگر من تو را جانشین خود بر مدینه قرار ندادم؟! گفت: آری و لیکن منافقین چنین پنداشته‌اند که: تو به جهت شوم دانستن من، مرا با خودت نبرده‌ای! 

 رسول خدا گفت: ای علیّ! منافقین دروغ می‌گویند! آیا راضی نیستی که تو برادر من باشی، و من برادر تو باشم؟! و نسبت تو با من مثل نسبت هارون است با موسی به جز آنکه پس از من پیغمبری نمی‌آید! و اگر پس از من پیغمبری بود هر آینه می‌گفتم: تو هستی! تو هستی! و تو جانشین و خلیفه من هستی در میانِ اُمَّت من! و تو وزیر من و برادر من هستی در دنیا و در آخرت!» 

 أمیرالمؤمنین علیه السّلام در این حال به مدینه بازگشت.¹ 

 این حدیث شریف را در وقت خروج رسول خدا به غزوه تبوک جمع معظمی از محدِّثین و مورِّخین و مفسِّرین شیعه و عامّه در کتب خود روایت کرده‌اند².