امام شناسی ج10

 «ای پیامبر از تو إجازۀ عدم خروج و نشست را نمی‌گیرند کسانی که به خدا و روز قیامت ایمان دارند (و چون آنها را أمر به خروج کنی!) با أموال و جان‌های خود جهاد می‌کنند؛ و خداوند به أحوال مردم پرهیزکار آگاه است. فقط آن کسانی که إیمان به خدا و روز قیامت نیاورده‌اند؛ و دل‌های ایشان در شکّ و رَیْب در نَوَسان است؛ از تو إجازۀ عدم خروج برای غزوه، و قعود در منازلشان را می‌گیرند؛ و آنها پیوسته در ظلمات رَیْب و شکّ خود غوطه‌ورند.»

 إِنْ تُصِبْكَ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ وَ إِنْ تُصِبْكَ مُصِيبَةٌ يَقُولُوا قَدْ أَخَذْنا أَمْرَنا مِنْ قَبْلُ وَ يَتَوَلَّوْا وَ هُمْ فَرِحُونَ ـ قُلْ لَنْ يُصِيبَنا إِلَّا ما كَتَبَ اللهُ لَنا هُوَ مَوْلانا وَ عَلَي اللهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ ـ قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنَا إِلَّا إِحْدَي الْحُسْنَيَيْنِ وَ نَحْنُ نَتَرَبَّصُ بِكُمْ أَنْ يُصِيبَكُمُ اللهُ بِعَذابٍ مِنْ عِنْدِهِ أَوْ بِأَيْدِينَا فَتَرَبَّصُوا إِنَّا مَعَكُمْ مُتَرَبِّصُونَ‌¹.

 «ای پیامبر ما! اگر به تو نعمتی برسد (همچون ظفر بر دشمن و غنیمت) آنها را ناراحت و غمگین می‌کند؛ و اگر به تو مصیبتی وارد شود (همچون شدّت و عسرت و گرفتاری و آفت در جان و مال) می‌گویند: ما از ابتداء أمر خود را در مصونیّت قرار دادیم (و با قعود از جنگ به دستاویز أمان و سلامت چنگ زدیم) و درحالی‌که شادمان و خوشحالند، پشت می‌کنند (و به منزلهای خود می‌روند). بگو: أبَداً و هیچگاه چیزی به ما نمی‌رسد و مصیبتی بر ما وارد نمی‌شود مگر آنچه را که مولای ما و سَیِّد ما الله برای ما به دست تقدیر خود نوشته است! اوست آقای ما و سرپرست و پاسدار و صاحب اختیار و وَلیِّ أمر ما! و بر چنین خدائی الله باید مؤمنین توکّل کنند (در أمور خود او را وکیل بدانند).

 بگو: آیا شما مگر غیر از یکی از دو حسنه و خیر از ما انتظار دیگری دارید؟ (دو خصلت پسندیده و نعمت بزرگ): یکی غلبه و غنیمت و پیروزی بر خصم در دنیا و دیگری شهادت در راه خدا و ثواب دائمی در قیامت و روز جزا؟! و لیکن ما دربارۀ شما چنین انتظاری را داریم که یا از جانب خدا و یا به دست ما عذابی به شما برسد (یا عذابی از جانب او بیاید و یا با ظفر و غلبه ما بر شما به دست ما کشته‌