امام شناسی ج10

 «اگر این منافقین با شما مؤمنین برای غزوۀ تبوک بیرون می‌رفتند؛ جز خیانت و فساد و خرابی برای شما چیزی را نمی‌افزودند؛ و با سرعتْ در کار شما إخلال و تباهی می‌نمودند، و در صدد فتنه و جستجوی آشوب و بهم ریختگی شما بر می‌آمدند؛ و از طرفی هم در میان لشکر شما أفرادی هستند که بسیار به سخن ایشان گوش فرا می‌دارند و یا جاسوس‌هائی از آنها در لشکَر شما موجود است؛ و خداوند به ستمگران داناست ـ آنها پیش از این هم (در جنگ اُحد و خندق) در صدد فتنه و انهدام إسلام بودند؛ (و ای رسول ما)، کارها را بر علیه تو واژگون می‌نمودند تا آنکه حقّ پیروز شد؛ و أمر خدا درحالی‌که برای ایشان سخت و ناگوار بود؛ ظاهر شد.»¹

اگر منافقین به غزوه بیرون می‌رفتند، جز فساد کاری نداشتند

 و چون منافقین بر فرض خروجشان جز ضرر چیزی از آنها تراوش نمی‌کرد؛ بنا بر این مصلحت دین در آن بود که به ایشان إجازۀ در تخلّف و قعود داده شود؛ تا مجتمع مسلمین از خبال و تباهی و فساد و فتنه و آشوب و تفرّق کلمه آنها در أمان باشند؛ و متعیّن و أصلح آن بود که بنشینند، و به جنگ نروند؛ تا در بین مؤمنان إلقاءِ خلاف ننمایند و فتنه نیانگیزند؛ درحالی‌که می‌دانیم که میان مؤمنین أفراد ضعیف الایمان نیز بودند که به سخن آنها گوش فرا می‌دادند؛ و به مطاوعت و متابعت آنها می‌شتافتند؛ و در این صورت اگر به آنها إجازۀ در تخلّف و نشست داده نمی‌شد؛ و منافقین هم إظهار مخالف می‌کردند؛ و صریحا تمرّد می‌جستند؛ و برای غزوه بیرون نمی‌رفتند؛ فتنه شدیدتر، و تفرّق کلمه مسلمین بیشتر، و پاشیدگی و