امام شناسی ج10

است؛ و زنان ریسمان‌های دام إبلیس‌اند؛ و شباب‌¹، شعبه‌ای از جنون است؛ و بدترین کسب‌ها، کسب رِبا است؛ و بدترین خوراک‌ها، خوردن مال یتیم است؛ و سعید و رستگار کسی است که بواسطۀ دیگران پند گیرد؛ و شقی و بدبخت کسی است که در شکم مادرش شقاوت یافته است؛ و حقّاً غیر از این نیست که بازگشت هر یک از شما به سوی محلّی است که چهار ذراع است‌²؛ و امور وقتی فائده می‌بخشند که به آخر برسند (و یا آنکه خیر و شرّ و سعادت و شقاوتِ اُمور بستگی به آخر آنها دارد.) و ملاک و میزان سنجشِ أعمال، عواقب آنهاست؛ و دروغ گفتن از همۀ اقسام ربا، رَبَوی‌تر و أثرش هولناکتر است؛ و هر چیزی که باید بیاید، نزدیک است؛ و دشنام دادن مؤمن فسق است؛ کارزار با مؤمن، کفر است؛ و خوردن گوشت او (به غیبت کردن) از گناهان خداوندی است؛ و احترام مال مؤمن، همچون احترام جان او و خون اوست؛ و کسی که بر خدا توکّل کند، خدا او را کفایت می‌کند؛ و کسی که شکیبا باشد، پیروز می‌گردد؛ و کسی که از مردم بگذرد، خداوند از او می‌گذرد؛ و کسی که خشم خود را فرو نشاند، خدا او را پاداش می‌دهد؛ و کسی که خشم خود را فرو نشاند، خدا او را پاداش می‌دهد؛ و کسی که بر مصیبتی صبر کند. خدا به او عوض می‌دهد، و کسی که عملی انجام دهد، تا به گوش مردم برساند، و دوست داشته باشد که عمل خود را برای مردم بیان کند، خداوند او را به سوء سریره‌اش و به کردار زشتش در بین مردم مشهور می‌کند؛ و کسی که روزه بگیرد، خداوند أجر او را دو چندان می‌دهد؛ و کسی که گناه خدا را مرتکب شود، خدا او را عذاب می‌کند.

 بار پروردگارا غفران خود را شامل من و اُمَّت من گردان! بار پروردگارا غفران خود را شامل من و اُمَّت من گردان! من از خداوند برای خودم و برای شما طلب غفران می‌کنم».