امام شناسی ج10

دارد که شرحی مفصَّل بر آن نوشته شود؛ و لیکن در اینجا ما به جهت اختصار به ترجمۀ آن اکتفا می‌نمائیم:

 «آنگاه رسول خدا بعد از حمد و ثنای إلهی مردم را بدین گونه خطاب کرد: ای مردم! راست‌ترین گفتار، کتاب خداست؛ و سزاوارترین کلام، کلمۀ تقوا است، و بهترین ملّت‌ها و آئین‌ها ملّت إبراهیم است؛ و بهترین سُنَّت‌ها و روشها سُنَّت محمّد است، و شریف‌ترین سخنان، ذکر خداست؛ و بهترین داستانها و سرگذشتها این قرآن است؛ و بهترین امور، أمری است که از روی تصمیم و ارادۀ مؤکّد انجام گیرد (همچون فرائض و امور واجب)، و بدترین امور، أمر تازه پدیدی است که در کتاب خدا و سنّت و إجماع صحیح از آن أثری نیست؛ و بهترین روشها، روش پیامبران است؛ و شریف‌ترین أقسامِ کُشتن و کشته شدن، کشتن و کشته شدن شهیدان است؛ و کورترین کوری‌ها، ضلالت است در دنبال هدایت؛ و بهترین کردارها، آنست که نفع بخشد؛ و بهترین طریقه‌ها، آن راهی است که پیروی شود؛ بدترین کوری‌ها، کوری دل است؛ و دست بالا، بهتر است از دست پائین (دست دهنده بهتر است از دست پرسنده، و یا دست متکلّف به عفّت بهتر است از دست ردّ کننده و منع کننده). و آنچه کم باشد و کفایت کند، بهتر است از آنچه زیاد باشد و انسان را از خدا به غیر او مشغول سازد. بدترین عذرها آنست که در حال مرگ پیدا می‌شود؛ و بدترین پشیمانی‌ها، در روز قیامت است.

 و بعضی از مردم به نماز جمعه حضور پیدا نمی‌کنند مگر أوقات کمی و بعضی از مردم خدا را یاد نمی‌کنند و ذکر او را بجای نمی‌آورند، مگر از روی غفلت دل؛ و از بزرگترین خطایا، زبانی است که دروغگو شده است؛ و بهترین أقسام غنی و بی‌نیازی، غنای نفس است؛ و بهترین توشه‌ها، تقوی است؛ و رأس حکمت، مخافت از خداست؛ و بهترین چیزی که در دل إلقاء می‌گردد، یقین است؛ و شکّ آوردن در امور واجب الیقین، از کفر است؛ و نوحه‌سرائی برای مردگان، از کردار جاهلیّت است؛ و خیانت از آتش‌های بر افروختۀ جهنّم است؛ و مَسْتی از آتش‌های برافروختۀ آتش است؛ و شعر از إبلیس است؛ و مسکر، مجمع گناهان‌