
امام شناسی ج10
جلد دهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «حدیث منزلت از حیث سند و دلالت» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • بحثی مبسوط دربارۀ سند و متنِ حدیث «منزلت» • احتجاجات و استشهادات به حدیث «منزلت» • استضعاف امیرالمؤمنین علیهالسلام همانند حضرت هارون علیهالسلام • پاسخ به شبهات ابنتیمیه دربارۀ حدیث منزلت • وزارت و خلافت علی علیهالسلام از روز اول دعوت پیامبر صلیاللهعلیهوآله • مصائب وارده بر حضرت فاطمۀ زهراء سلاماللهعلیها پس از رحلت پیامبر • چرا سعدابنابیوقاص با آن سوابق در اسلام و اعتراف به افضلیت امیرالمؤمنین علیهالسلام از بیعت تخلّف ورزید؟ • اشکالات کلامی اعتراضات عمر به رسولخدا • دربارۀ سوء قصد و اهتمام به ترور پیامبر اکرم توسط منافقین • علت عدم قیام امیرالمؤمنین پس از رحلت رسولخدا • علت بیشتر ذکر شدن قضایایِ قوم بنیاسرائیل و حضرت موسی علیهالسلام در قرآن
امام شناسی ج10
213ابن هشام با سند خود، از عبد الله بن حارثه، از پدرش، از جدّش، روایت کرده است که او گفت:
به پیغمبر أکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم خبر رسید که جماعتی از منافقین در خانۀ سُوَیْلِم یهودی گرد آمدهاند ـ و خانۀ او در جا سوم بود ـ و مردم را از حرکت به غزوۀ تبوک با رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم منع میکنند؛ و از رسول خدا متفرّق میسازند. رسول خدا طلحة بن عُبَیْد الله را با چند تن از اصحاب خود فرستاد؛ و أمر کرد تا خانه سُوَیْلِم را به روی آنان آتش زنند.
طلحه مأموریّت خود را انجام داد، و ضحّاک بن خلیفه که از منافقین بود از بالای خانه با شدّت خود را بیرون انداخت و پایش شکست؛ و یاران ضحّاک نیز خود را بیرون افکندند و نجات یافتند1.
خطبۀ رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم در وقت خروج به غزوۀ تبوک
علیّ بن إبراهیم قمّی گوید: در این حال که رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم لشکر خود را در ثَنِیَّةُالْوَدَاع زده بود؛ و متمکّنین و مالداران را أمر کرده بود که به أفراد بیبضاعت در حرکت کمک کنند؛ و کسانی که میتوانند از أموال خود مردم را بر مرکب سوار کنند؛ و تقویت نمایند و ترغیب بر جهاد کنند؛ خطبهای ایراد کرد فَقَالَ: أیُّهَا النَّاسُ! إنَّ أصْدَقَ الْحَدِیثِ کِتَابُ اللهِ؛ وَأوْلَی الْقَوْلِ کَلِمةُ التَّقْوَی؛ وَخیْرُ الْمِلَلِ مِلَّةُ إبْرَاهِیمَ؛ وَخَیْرُ السُّنَنِ سُنَّةُ مُحَمَّدٍ؛ وَ أشْرَفُ الْحَدِیثِ ذِکْرُ اللهِ؛ وَ أحْسَنُ الْقَصَصِ هَذَا الْقُرْآنُ؛ وَ خَیْرُ اْلاُمُورِ عَزَائِمُهَا؛ وَ شَرُّ اْلاُمُورِ مُحْدَثاتُها؛ وَ أحْسَنُ الْهَدْیِ هَدْیُ الْأنْبِیَاءِ؛ وَأشْرَفُ الْقَتْلِ قَتْلُ الشَّهُدَاءِ؛ وَأعْمَی الْعَمَی الضَّلاَلَةُ بَعْدَ الْهُدَی؛ وَخَیْرُ الْأعْمَالِ مَا نَفَعَ؛ وَخَیْرُ الْهَدْیِ مَا اتُّبِعَ؛ وَ شَرُّ الْعَمَی عَمَی الْقَلْبِ؛ وَالْیَدُ الْعُلْیَا خَیْرٌ مِنَ الْیَدِ السُّفْلَی؛ وَ مَا قَلَّ وَ کَفَی خَیْرٌ مِمَّا کَثُرَ وَألْهَی؛ وَشَرُّ الْمَعْذِرَةِ حِینَ یَحْضُرُ الْمَوْتُ؛ وَ شَرُّ النَّدَامَةِ یَوْمَ الْقِیامَةِ.
وَمِنَ النَّاسِ مَنْ لاَ یَأْتِی الْجُمُعَةَ إلاَّ نَزْرًا، وَ مِنْهُمْ مَنْ لاَ یَذْکُرُ اللهَ إلاَّ هَجْرًا؛ وَ مِنْ أعْظَمِ الْخَطایَا اللِّسَانُ الْکَذُوبُ؛ وَخَیْرُ الْغِنیَ غِنَی النَّفْسِ؛ وَخَیْرُ الزَّادِ التَّقْوَی؛ وَرَأْسُ الْحِکْمَةِ
- «سیرۀ ابن هشام» ج ٤، ص ٩٤٤ و «سیرۀ حلبیّه» ج ٣ ص ١٥٠ و کتاب «حیاة محمد» ص ٤٢٧.
