امام شناسی ج10

 رسول خدا که بخوبی از حالات و نیّت‌های ایشان خبر داشت؛ دید که باید أمیرالمؤمنین علی بن أبی طالب را در مدینه بجای خود گذارد؛ تا جلوی فساد را بگیرد؛ و کسی غیر از علی قدرت بر خرد کردن و در هم شکستن توطئۀ منافقین را ندارد؛ و بالمآل نیز چون می‌دانست که در این بسیج کشتاری اتّفاق نمی‌افتد؛ و نیاز به بازوی توانا و قدرت دل او که چون شیر ژیان صفوف را می‌شکافد؛ و دشمن را زیر تیغ می‌گیرد؛ نیست، لهذا او را در مدینه به عنوان خلافت و جانشینی خود منصوب فرمود.

 فَأوْحَی اللهُ تَعَالَی إلَیْهِ: یَا مُحَمَّدُ! إنَّ الْعَلِیَّ الْأعْلَی یَقْرَأُ عَلَیْکَ السَّلامَ وَ یَقُولُ لَکَ: إمَّا أنْ تَخْرُجَ أنْتَ وَ یُقیمَ عَلِیٌّ؛ وَ إمَّا أنْ یَخْرُجَ عَلِیٌّ وَ تُقِیمَ أنْتَ!

 «پس خداوند تعالی به رسول خود وحی کرد که: ای محمّد! خداوند علی أعلی به تو سلام می‌فرستد؛ و به تو می‌گوید: یا باید تو از مدینه بیرون روی و علی بماند؛ و یا باید علی بیرون رود و تو بمانی!» 

 رسول خدا این مطلب را به علی گفت. علی گفت: سَمْعًا و طاعةً، أمر خدا و رسول او را می‌پذیرم؛ و اگر چه دوست دارم که از رسول خدا در حالتی از حالات جدا نباشم! 

 فَقَالَ رَسُولُ اللهِ صلّی الله علیه و آله و سلّم: أمَا تَرْضَی أنْ تَکُونَ مِنِّی بِمَنْزِلَةِ هَارونَ مِنْ مُوسَی إلاَّ أنَّهُ لاَ نَبِیَّ بَعْدِی‌؟ علی گفت: راضی هستم ای رسول خدا.

 رسول خدا فرمود: یَا أبَا الْحَسَنِ إنَّ لَکَ أجْرَ خُرُوجِکَ مَعَی فِی مَقَامِکَ بِالْمَدینَةِ وَ إنَّ اللهَ قَدْ جَعَلَکَ اُمَّةً وَحْدَکَ کَمَا جَعَلَ إبْرَاهِیمَ اُمَّةً، تَمْنَعُ جَمَاعَةَ الْمُنَافِقینَ وَ الْکُفَّارِ هَیْبَتُکَ عَنِ الْحَرَکَةِ عَلَی الْمُسْلِمینَ!

 «ای أبو الحسن با آنکه تو در مدینه می‌مانی؛ خداوند أجر و ثواب بیرون شدن با من را به تو می‌دهد؛ و تو به تنهائی یک اُمَّت و ملَّت هستی؛ همچنان که خداوند إبراهیم را به تنهائی یک اُمَّت و ملّت قرار داد! هَیْبَت و اُبَّهَت تو نمی‌گذارد که منافقین و کافرین به سوی مسلمین حرکت نمایند و یورش برند!»

نصب رسول خدا، أمیرالمؤمنین علیهما الصّلاة و السّلام را در مدینه به خلافت در غزوۀ تبوک‌

 چون رسول خدا از مدینه به لشکرگاه خارج شد و علی بن ابی طالب او را