امام شناسی ج10

ساختن منافقین مسجدی را به عنوان سنگر برای خود

 چون رسول خدا عازم بر حرکت شد عَبْدُالله بنُ اُبَیّ با هواخواهانش به مدینه بازگشتند؛ و می‌گفتند: محمّد خیال می‌کند جنگ با رومیان مانند جنگ با أعراب است، به خدا قسم همۀ آنها در راه می‌میرند؛ و از گرمای هوا و نبودن آب و طعام جان بدر نمی‌برند؛ و سوگند به خدا می‌بینم محمّد و یاران او را به ریسمانهای اسارت بسته‌اند¹.

 منافقین در وقت خروج رسول خدا به نزد آن حضرت آمده و گفتند: ما در محلّۀ خودمان نزدیک مسجد قبا، مسجدی ساخته‌ایم که برای ضعفاء و پیرمردان و شب‌های زمستان که بارندگی است و نمی‌توانیم به مسجد قبا برویم و نمی‌خواهیم نماز جماعت ما ترک شود؛ در آنجا نماز بخوانیم؛ شما بیائید و با خواندن نماز در این مسجد آن را افتتاح فرمائید!

 منافقین دروغ می‌گفتند؛ و این مسجد را سنگری در مقابل مسلمین و برای توطئه و تفریق کلمه در بین آنها، محلّ اجتماع و کمیتۀ مرکزی خود می‌خواستند بنمایند و با أبو عامر راهب قرار داده بودند که در غیبت رسول الله به مدینه برگردد؛ و در آنجا إمام جماعت و رئیس گردد؛ و نیز می‌پنداشتند که رسول خدا در این سفر جان به سلامت نمی‌برد؛ و در صورت حیات نیز با توطئۀ قتل آن حضرت در عَقَبَه که توسط دوازده نفر یا چهارده نفر از آنها صورت می‌گیرد، دیگر مسئله تمام است. و آنها نیز در غیبت پیامبر در داخل مدینه به زنان و ذراری رسول الله و مسلمین یورش می‌برند؛ و آنها را می‌کشند، و اسیر می‌کنند، و از مدینه بیرون می‌نمایند. و علی هذا کار رسول الله از خارج و داخل مدینه، هر دو به پایان می‌رسد؛ و فاتحۀ إسلام خوانده می‌شود.