امام شناسی ج10
جلد دهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «حدیث منزلت از حیث سند و دلالت» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • بحثی مبسوط دربارۀ سند و متنِ حدیث «منزلت» • احتجاجات و استشهادات به حدیث «منزلت» • استضعاف امیرالمؤمنین علیهالسلام همانند حضرت هارون علیهالسلام • پاسخ به شبهات ابنتیمیه دربارۀ حدیث منزلت • وزارت و خلافت علی علیهالسلام از روز اول دعوت پیامبر صلیاللهعلیهوآله • مصائب وارده بر حضرت فاطمۀ زهراء سلاماللهعلیها پس از رحلت پیامبر • چرا سعدابنابیوقاص با آن سوابق در اسلام و اعتراف به افضلیت امیرالمؤمنین علیهالسلام از بیعت تخلّف ورزید؟ • اشکالات کلامی اعتراضات عمر به رسولخدا • دربارۀ سوء قصد و اهتمام به ترور پیامبر اکرم توسط منافقین • علت عدم قیام امیرالمؤمنین پس از رحلت رسولخدا • علت بیشتر ذکر شدن قضایایِ قوم بنیاسرائیل و حضرت موسی علیهالسلام در قرآن
مرتب سازی:
امام شناسی ج10
170سزاوارترم!
معاویه گفت: بنو عذره چنین مقامی را از تو دریغ میدارند!
روایت مسعودی، أشعار حِمْیَریّ را در فضیلت أمیرالمؤمنین علیه السّلام
و همچنان که گفته میشود، سَعْد، مردی از بنو عذره بوده است؛ و نوفلی گفته است که سیّد ابن محمّد حِمْیَری در این باره سروده است:
سَائِلْ قُرَیْشًابِهَاإنْکُنْتَ ذَا عَمَهٍ *** مَنْ کَانَأثْبَتَهَا فِیالدِّینِأوْتَادَا ١ مَنْ کَانَ أقْدَمَهَا سِلْمًا وَ أکْثَرَهَا *** عِلْمًا وَ أطْهَرَها أهْلًا وَ أوْلاَدَا ٢ مَنْ وَحَّدَ اللهَ إذْ کانَتْ مُکَذِّبَةً *** تَدْعُو مَعَ اللهِ أوْثانًا وَ أنْدادًا ٣ مَنْکَانَیُقْدِمُ فِیألْهَیْجَاءِ أنْ نَکَلُوا *** عَنْهَا وَإنْ بَخِلُوا فِی أزْمَةٍ جَادًا ٤ مَنْ کَانَ أعْدَلَهَا حُکْمًا وَ أقْسَطَهَا *** حِلْمًا وَ أصْدَقَهَا وَعْدًا وَ إیعَادَا ٥ إنْ یَصْدُقُوکَ فَلَمْ یَعْدُو أبَا حَسَنٍ *** إنْ أنْتَ لَمْ تَلْقَ لِلْأبْرَارِ حُسَّادَا ٦ إنْ أنْتَ لَمْ تَلْقَ مِنْ تَیْمٍ أخَاصَلَفٍ *** وَ مِنْ عَدِیٍّ لِحَقِّ اللهِ جُحَّادَا ٧ أوْمِنْ بَنِیعَامِرٍ،أوْمِنْ بَنِی أسَدٍ *** رَهْطِالْعَبِیدِذَوِیجَهْلٍوَأوْغَادَا ٨\ أوْرَهْطِ سَعْدٍ،وَسَعْدٌکَانَقَدْ عَلِمُوا *** عَنْ مُسْتَقِیمِ صِرَاطاللهِ صَدَّادَا ٩ قَوْمٌ تَدَاعَوْا زَنیمًا ثُمَّ سَادَهُمُ *** لَوْلاخُمُولُ بَنِی زُهْرٍلَمَاسَادَا١٠1 ١ـ اگر تو متحیّری و نمیدانی که چه کسی لیاقت امامت را دارد، به طور مذاکره از قریش بپرس که: چه کسی بود که در دین، میخهای خود را ثابتتر و
- «مُروج الذَّهَب» ج ٣ از طبع مطبعة السّعادة سنۀ ١٣٦٧، ص ٢٣ و ص ٢٤، و از طبع مطبعة دار الاندلس ص ١٤ و ص ١٥ و این قصیده را در دیوان سیّد اسمعیل حمیری از ص ١٦٠ تا ص ١٦٢ در تحت شمارۀ ٤٥ آورده است و آن را أوّلاً از «مروج الذّهب» ج ٣ ص ٢٤ روایت کرده است و ثانیاً بیت أوّل و دوّم و پنجم و سوّم و هفتم آن را از «أعیان الشیعة» ج ١٢ ص ٢٣٩ آورده و یک بیت دیگر را که بیت ششم در دیوان قرار داده است از ص ١٣٦ «اعیان الشیعة» آورده است و آن بیت این است:
إذا أتی معشرًا یومًا أنامَهَم *** إنَامَةَ الرِّیح فِی تَدْمِیرِهَا عادًا
یعنی: «زمانی که علی بن ابی طالب أبو الحسن بر سر جماعت مشرک برای نبرد در روزی میآمد؛ چنان به روی زمین آنها را میخوابانید، همچنان که باد برای هلاکت قوم عاد ایشان را به روی زمین میخوابانید.»
و بنا بر این در دیوان «حمیری» مجموعاً این قصیده را یازده بیت آورده است. و در «استیعاب» ج ٣ ص ١١٣٣ هفت بیت اول را از حمیری روایت کرده است.
- «مُروج الذَّهَب» ج ٣ از طبع مطبعة السّعادة سنۀ ١٣٦٧، ص ٢٣ و ص ٢٤، و از طبع مطبعة دار الاندلس ص ١٤ و ص ١٥ و این قصیده را در دیوان سیّد اسمعیل حمیری از ص ١٦٠ تا ص ١٦٢ در تحت شمارۀ ٤٥ آورده است و آن را أوّلاً از «مروج الذّهب» ج ٣ ص ٢٤ روایت کرده است و ثانیاً بیت أوّل و دوّم و پنجم و سوّم و هفتم آن را از «أعیان الشیعة» ج ١٢ ص ٢٣٩ آورده و یک بیت دیگر را که بیت ششم در دیوان قرار داده است از ص ١٣٦ «اعیان الشیعة» آورده است و آن بیت این است: