امام شناسی ج9
جلد نهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «بخش چهارم از موضوع غدیر: عید غدیر، معنای حقیقی عید و آداب آن» و «استشهادها به حدیث غدیر در طول تاریخ» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • استشهادات به حدیث غدیر توسط صحابه، علماء، و حتی دشمنان اهلبیت علیهمالسلام • مجلس پراهمیت مأمون با علمایعامّه دربارۀ ولایت امیرالمؤمنین علیهالسلام • نزول آیۀ «سأل سائل..» دربارۀ منکر حدیث غدیر و پاسخ به شبهات ابنتیمیه • نزاع شیعه و اهل سنت در اصول شریعت است نه در فروعات • معنای عید در لغت و اصطلاح • عید غدیر، عید بزرگ اسلام و عید تهنیت است • عیدغدیر، افضل اعیاد و روز نزول جمیع خیرات و برکات است • بهترین لباس آنستکه انسان را از خدا به غیر خدا مشغول نکند • تأسّی به رسولالله صلیاللهعلیهوآله در همۀ جهات ـ از جمله در لباس ـ موجب نجات، و تقلید از کفار موجب خواری و ذلّت است
مرتب سازی:
امام شناسی ج9
14وَ أسْألُهُمْ یَوْمَ خُمٍّ بَعْدَ مَا عَقَدُوا *** لَهُ الْوَلاَیَةَ لِمْ خَانُوا وِلمْ خَلَعُوا ١ قَوْلٌ صَحِیحٌ وَ نِیَّاتٌ بِهَا دَغَلٌ *** لاَ یَنْفَعُ السَّیْفَ صَقْلٌ تَحْتَهُ طَبَعُ ٢ إنْكَارُهُمْ یَا أمِیرَالْمُؤمِنینَ لَهَا *** بَعْدَ اعْتِرَافِهِمْ عَارٌ بِهِ ادَّرَعُوا ٣ وَ نَكْثُهُمْ یَكُ مَیْلًا عَنْ وَصِیَّتِهِ *** شَرْعٌ لَعَمْرُكَ ثَانٍ بَعْدَ مَا شُرِعُوا1 ٤ ١ ـ «و من از ایشان مىپرسم كه: در روز غدیر خمّ كه پیمان ولایت را با على بستند، چرا آنها خیانت كردند؟ و چرا آن قائد را قبول نكردند و محور ولایت را تغییر دادند؟
٢ ـ گفتارشان در آن روز صحیح بود، ولى در نیّتهایشان فساد و خرابى بود البته صیقل به شمشیر كار نمىكند و فائدهاى نمىبخشد آنجا كه شمشیر را زنگار فرا گرفته است.
٣ ـ اى أمیر مؤمنان، إنكار ایشان ولایت تو را پس از آنكه اعتراف كرده بودند، همچون جامۀ ننگى بود كه پوشیدند، و اعتراف آنها چون زرهى بود كه در تن خود كرده و روى عیوب خود را مىخواستند با آن بپوشانند.
٤ ـ و شكستن ایشان وصیّت رسول خدا را دربارۀ تو بواسطۀ انحراف و میلى بود كه در آنها پدیدار شد سوگند به جان تو، دین و شریعت تازهاى بود كه براى خود
- «مناقب ابن شهرآشوب» ج ١، ص ٥٣٠.