امام شناسی ج9

در آن ساعت نزدیك به منزل بودند، ـ پس هر كس نماز گزارد در این وقت دو ركعت، و پس از آن سجده كند، و صد مرتبه شُکْرًالِلّهِ بگوید، و به دنبال آن، دعائى را كه خواهد آمد بخواند¹ بعد از آنكه سر از سجده برداشت، و سپس سجده كند و صد بار حمد خدا را بجاى آورد، و شكر خدا را بجاى آورد، و این حمد و شكر را در سجده انجام دهد؛ كسى كه این أعمال را انجام دهد، مانند كسى است كه در روز غدیر حاضر بوده، و با رسول خدا بر ولایت أمیرالمؤمنین بیعت كرده است، و مقام و درجۀ او مثل كسى است كه از صَادِقین بوده باشد، آنان كه در موالات مولایشان، با خدا و رسول او به صدق رفتار كردند در آن روز غدیر، و مثل كسى است كه با رسول خدا صلّى الله علیه و آله و با أمیرالمؤمنین علیه السّلام و با حسن و حسین علیهما السّلام، به مقام شهادت رسیده است، و مثل كسى است كه در چادر و خیمۀ حضرت قائم علیه السّلام از نجباء و نقباء بوده، و در تحت لواى آن حضرت باشد.²

 و شیخ صدوق با سند متّصل خود، از حسن بن راشد، از مُفَضَّل بن عُمَر روایت كرده است كه: او گفت: از حضرت صادق علیه السّلام پرسیدم: مسلمانان چند عید دارند؟! گفت: چهار عید.

 گفتم: من عیدین (فطر و أضحى) و جمعه را مى‌دانم.

 حضرت گفت: أعظم و أشرف از این أعیاد، روز هجدهم از ذوالحجّه است، و آن روزى است كه رسول خدا صلّى الله علیه و آله، أمیرالمؤمنین علیه السّلام را به عنوان مقتدا و پیشوا و شاخص براى مردم نصب كرد. من گفتم: در آن روز بر ما چه لازم است كه انجام دهیم؟ حضرت گفت: لازم است بر شما كه روزه بگیرید، شُکْرًا لِلّهِ و حَمْدًا لِلّهِ با آنكه خداوند در هر ساعت سزاوار شكر است. و همچنین أنبیآء به أوصیاى خود أمر مى‌كردند كه: روزى را كه در آن وصى به وصایت منصوب مى‌شود، عید بگیرند. و كسى كه روزه بدارد، أفضل است از عمل شصت سال.³