
امام شناسی ج9
جلد نهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «بخش چهارم از موضوع غدیر: عید غدیر، معنای حقیقی عید و آداب آن» و «استشهادها به حدیث غدیر در طول تاریخ» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • استشهادات به حدیث غدیر توسط صحابه، علماء، و حتی دشمنان اهلبیت علیهمالسلام • مجلس پراهمیت مأمون با علمایعامّه دربارۀ ولایت امیرالمؤمنین علیهالسلام • نزول آیۀ «سأل سائل..» دربارۀ منکر حدیث غدیر و پاسخ به شبهات ابنتیمیه • نزاع شیعه و اهل سنت در اصول شریعت است نه در فروعات • معنای عید در لغت و اصطلاح • عید غدیر، عید بزرگ اسلام و عید تهنیت است • عیدغدیر، افضل اعیاد و روز نزول جمیع خیرات و برکات است • بهترین لباس آنستکه انسان را از خدا به غیر خدا مشغول نکند • تأسّی به رسولالله صلیاللهعلیهوآله در همۀ جهات ـ از جمله در لباس ـ موجب نجات، و تقلید از کفار موجب خواری و ذلّت است
امام شناسی ج9
247آنها را براى آنها خواند، و اداى این مهم نمود، چون به خاتم النَّبیِّین چنین نازل شد كه: إنَّهُ لاَ یُؤَدِّیهَا إلّاَ أنْتَ أوْرَجُلٌ مِنْکَ «این أداء پیغام و قرائت سورۀ برائت و إلغاء عهود مشركین، را براى مشركین، یا باید تو خودت انجام دهى، یا مردى كه از تو باشد!» و آن كسى كه قائم مقام نبوّت بود مَوْلاَنَا عَلِیّ أمِیرُالْمُؤمِنین علیه السّلام بود.
و جهت دیگر آنكه: مقامات مَوْلاَنَا عَلِیّ علیه السّلام در بَدْر و خَیبر و حُنَیْن و اُحُد و یكایك از مواقفى بود كه از شدّت و سختى به حدّى بود كه: ممكن بود پدر فرزند خود را تنها گذارد و فرار كند.
و جهت دیگر آنکه: کشتن مَوْلاَنَا عَلِی علیه السّلام بود عَمْروبْنُ عَبْدوُدٍّ را که او بسیار عظیم الشّأن بود، و ما در کتاب «طرائف» از مخالفین خود از عامّه مردم روایت کردهایم که پیغمبر گفت: لَضَرْبَةُ عَلِیٍّ لِعَمْرِوبْنِ عَبْدوُدٍّ أفْضَلُ مِنْ عَمَلِ اُمَّتِی إلَی یَوْمِ الْقِیَمَةِ «ضربهای که علی به عمروبن عَبدودّ زد، از جمیع أعمال امّت من تا روز قیامت أفضل است». و در حدیث دیگر است:
لَضَرْبَةُ عَلِیٍّ یَوْمِ الْخَنْدَقِ أفْضَلُ مِنْ عِبَادَةِ الثَّقَلَیْنِ.
«ضربهاى كه على در روز غزوۀ خندق زد، أفضل است از عبادت جنّ و إنس».
و نیز در وقتی که مَوْلاَنَا عَلِیّ در مقابل عَمْروبن عبدودّ قرار گرفت، پیغمبر گفت: بَرَزَ الإسْلاَمُ کُلُّهُ إلَی الْکُفْرِ کُلِّهِ «تمام إسلام در برابر تمام كفر ظاهر شده است».
حالا پندار تو چیست دربارۀ مردى كه پیغمبر صلّى الله علیه و آله او را تمام إسلام مىبیند؟! آیا مىتوان إدراك او را به بیان و تبیان نمود؟ و به فضل و مقام او پى برد؟
و خداوند بر گویندۀ این بیت رحمت خود را بریزد كه گفت:
یَفْنَی الْکَلاَمُ وَ لایُحیطُ بِوَصْفِهِ *** أیُحیطُ مَا یَفْنَی بِمَا لایَنْفَدُ «آنچه در حیطۀ سخن و گفتار است تمام مىشود، و هنوز به وصف او نرسیده است. آیا مىشود چیزى كه فانى است و تمام مىشود، محیط بر چیز باقى و غیر قابل فنا گردد؟»
و جهت دیگر آنكه: نصّ و تصریح از خداوند جلّ جلاله، و رسول او صلّى الله علیه و آله بر
