امام شناسی ج9

عید غدیر، روز نزول جمع خیرات و بركات است‌

 عید غدیر روزی است که خداوند توبۀ آدم علیه السّلام را پذیرفت، و به سپاس آن روزه گرفت. و روزی است که خداوند تعالی إبراهیم را از آتش نجات بخشید، و شُکْراً للّه تعالی روزه گرفت. و روزی است که موسی علیه السّلام هارون را مقتدا و پیشوا ساخت، و به جهت سپاس خداوند، آن روز را روزه گرفت. و روزی است که عیسی علیه السّلام وصی خود شمعون صفا را معرّفی کرد، و شُکْراً للّه عزّوجلّ، آن روز را روزه گرفت. و آن روز روزی است که رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم علی علیه السّلام را پیشوا و إمام مردم قرار داد، و در آن روز رسول خدا وَصِیّ خود را معیّن کرد، و تحقیقاً که آنروز، روزِ روزه، و قیام نماز، و إطعام، و صلۀ برادران دینی است، و درآن روز وسائل رضای خداوند رحمن، و موجبات به خاک مالیده شدن بینی شیطان موجود است.¹ 

 بیان ابن طاوس(ره) در فضائل علی علیه‌السّلام

 سیّد ابن طاوس پس از بیان این روایات، فَصْلی را در عِلَل و موجبات فضل عید غدیر آورده است، و چنین گوید: فَصْلٌ در پاسخ كسى است كه پرسیده است: چرا روز غدیر این همه داراى فضیلت است؟ و چون فهمش كوتاه بوده است، نتوانسته است از این روایات وارده، حقیقت آن را إدراك كند.

 بدان براى دانستن اینكه چرا در عید غدیر شرافتى است كه براى هیچ یك از أوصیاى پیامبران، و أعیان و رجال مردم، در طىّ زمان‌ها و مرور دهور گذشته نبوده است، جهاتى است:

 جهت أوَّل اینكه: خداوند جلّ جلاله نفس على علیه السّلام را نفس پیغمبر صلّى الله علیه و آله قرار داده است، در آیه مباهله و چنین فرموده است:

 فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَكُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ.²