امام شناسی ج9

معبود را رها كنند، مردمى جاهل و نادان مى‌باشند.

 این از یكسو، و از سوى دیگر میان أهل مكّه و رسول خدا صلّى الله علیه و آله قبل از رسالت او عداوتى نبوده است، و بین آنها و بین او كشتارى واقع نشده، و خونى ریخته نشده بود كه ریزندۀ آن رسول خدا باشد، كه طبعاً این‌گونه اُمور، و عقلاً از پذیرش نبوّت او مانع مى‌شد.

 و امّا مُوْلاَنَا أمیرالْمُؤمِنین علیه أفضل السّلام كه خداوند جلّ جلاله، بر زبان رسولش، در روز غدیر تنصیص و تصریح به إمامت او نمود، أهل اسلام در وضعیّت و موقعیّتى بودند كه شبهات عقول، و أندیشه‌ها بر مردم گسترش یافته بود، و راه تأویل چیزهائى را كه توان تأویل آن را نداشتند، باز شده بود.

 و أمیرالْمُؤمِنین علیه السّلام بطورى بود كه در راه خداوند جلّ جلاله، و در راه پیروى و متابعت از پیامبر با جلالش، با بسیارى از مردم مخاصمه نموده بود، و خون‌هاى بسیارى از نیاكان و أسلاف آنها، و از بزرگان آنها، و از امثال آنها ریخته بود. و با رسول خدا صلّى الله علیه و آله در مسیر واحدى گام برمى‌داشت در دشمنى با كسى كه با رسول خدا دشمنى كند. و این رویّۀ او بود از أوّل أمرش تا به آخر، بدون مراعات آنكه دل‌هاى دشمنان را از مردانشان نگهدارى كند. و آن‌قدر براى او از كرامات و عنایات پدید آمده بود كه اقتضا مى‌كرد كه صاحبان مقامات نسبت بدو حَسَد ورزند و بالنتیجه نسبت به دشمنى‌هائى كه براى إمامت او داشتند، و حَسَدى كه بر زندگى و حیات او مى‌كردند، و بواسطۀ تنفّر طباع مردم از اینكه او عمل نمى‌كند مگر به سیرۀ رسول خدا، و بدون سستى و مداهنه در همان سیره و خطّ مشى رسول خدا گام برمى‌دارد، دشمنى‌ها و عداوت‌هاى بیشترى براى او به وقوع پیوست، كه به مراتب بزرگتر و بیشتر بود از دشمنى‌هائى كه در وقت بعثت رسول خدا علیه أفضل الصّلوات مى‌نمودند، و بالأخره دشمنى‌ها به حدّى رسید كه ما در فصل سابق مفصّلا آوردیم. آنگاه گوید:

 فَصْلٌ أبوهِلاَل عَسْکری که ازمخالفین ومعاندین است درکتاب الأوَائل کلام جلیلی را در سبب عداوت مردم با مولانا عَلیُّ بْنُ أبیطَالِب علیه السّلام آورده است: