امام شناسی ج9

بیعت نكرده است.

 و بُخاری و مُسْلِم نیز در این حدیث، روایت كرده‌اند كه: أحدى از بنى هاشم بیعت نكردند تا زمانى كه على علیه السّلام بیعت كرد.

 گفت: من در هیچیك از كارهائى كه سلف و صحابه انجام داده‌اند، طعن و إشكال وارد نمى‌كنم! 

 گفتم: این است قرآن كه گواهى مى‌دهد كه آنها در زمان پیغمبر صلّى الله علیه و آله كارهائى را به جاى آورده‌اند كه به هیچ وجه نمى‌توانند و توانائى آن را ندارند كه ورود طعن و إشكال را بر خودشان إنكار كنند ـ و این در حالى بود كه پیغمبر حیات داشت، و مردم به او امید داشتند، و از او مى‌ترسیدند، و وحى خداوندى بر او نازل مى‌شد، و أسرار و مخفیّات آنها را براى پیغمبر بیان مى‌كرد.

 و چون جائز باشد براى آنها مخالفت با پیغمبر در زمان زندگى پیغمبر كه مورد رجاء و مورد خوف آنهاست، بنابراین در حال مرگ پیغمبر كه نه اُمید دارند، و نه ترسى دارند، و دیگر وحى هم نازل نمى‌شود كه از نیّات مختفى، و كارهاى سرپوشیده، و أسرار ایشان به پیغمبر خبر دهد. در این صورت مخالفت آنها با پیغمبر أقرب است و نزدیكتر.

 گفت: در كدام جاى قرآن، مخالفت آنها ذكر شده است؟

 گفتم: در مخالفت ایشان در حال خوف، خداوند جل‌جلاله مى‌فرماید:

 وَ يَوْمَ حُنَيْنٍ إِذْ أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْئًا وَ ضاقَتْ عَلَيْكُمُ الْأَرْضُ بِما رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُدْبِرِينَ.¹ 

 «(و خداوند شما را یارى كرد) در روز حُنَین، در آن وقتى كه بسیارى لشكر و سپاه شما، شما را به شگفت درآورد، و هیچ آن بسیارى و كثرت سپاه شما، كارى براى شما نكرد. و زمین با این فراخى آن بر شما تنگ شد، و سپس شما پشت كرده، و رو به فرار گذاشتید»! 

 أصحاب تواریخ گفته‌اند كه در آن حال همه گریختند، و با پیغمبر نماند مگر