امام شناسی ج9

بوده است، به دست عالم جلیل و فقیه نبیل: سیّد ابن طاوس رحمة الله علیه، در اینجا ذكر كنیم تا كیفیّت ورود شیعه، و مكتب شیعه در بحث روشن شود، و دانسته شود كه همه عالم تسنّن به ناچار باید به حقّ اعتراف كند، و دست از پیروى خلفاء غاصب بردارد، و به ناچار باید از مكتب أهل بیت پیروى كند زیرا كه مَاوَرَآءَ الْعُبَّادَانِ قَرْیَةٌ.¹ 

بحث سیّد ابن طاوس، با فقیه سنّى مذهب در حرم كاظمین علیهما السّلام‌

 سیّد علی بن طاوُس درکتاب «کَشْفُ الْمَحَجَّةِ لِثَمَرَةِ الْمُهْجَةِ» در فصل نود و هشتم مى‌گوید:

 بدان اى فرزند من! من در حرم مطهّر مولانا حضرت موسى بن جعفر و حضرت إمام محمد تقى علیهم السّلام، بودم كه یك فقیهى سُنّى از مدرسۀ مستنصریه بغداد، بدانجا آمد. و این فقیه پیش از این نیز با من تردّد داشت و گاهى به سراغ من مى‌آمد. در این وقت چون دیدم جاى آن دارد كه در مذهبش با او معارضه كنم، گفتم: إى فلان! 

 نظر تو چیست دربارۀ اسبى كه از تو گم شود، و به من متوسّل شوى در پیدا كردن آن، و یا آنكه اسبى از من گم شود، و براى پیدا كردن و ردّ آن به تو متوسّل شوم! آیا پیدا كردن و ردّ كردن این اسب، كار خوبى و یا كار واجبى است؟! گفت: آرى! 

 گفتم: اینك هدایت گم شده است، یا از من و یا از تو! و مصلحت در آن است كه بنشینیم و إنصاف دهیم، و در نفس‌هاى خود بنگریم، ببینیم كه این هدایت از چه كسى گم شده است، تا آن را به او برگردانیم! گفت: آرى.

 گفتم: من با تو احتجاج نمى‌كنم و استدلال نمى‌نمایم با آنچه أصحاب من از شیعه نقل كرده‌اند، زیرا كه آنها در نزد تو متّهم هستند، تُو هم احتجاج و استدلال مكن به آنچه أصحاب تو از عامّه نقل كرده‌اند، زیرا كه آنها در نزد من و یا بنابر عقیدۀ من متّهم هستند، و لیكن ما احتجاج و استدلال به قرآن مى‌كنیم، و یا به‌