امام شناسی ج9

تجاوز و عدول كرده‌اند، و إمامت الهیّه را به دسائس از آن أهل بیت، و على بن أبی‌طالب سلب كرده، و به خود اختصاص داده‌اند، و غاصب این مقام گردیده‌اند.

 شیعه مى‌گوید: شیخین خیانت كرده‌اند، و عالماً عامداً خلافت و إمامت را از أهل بیت رسول خدا بیرون برده‌اند، و در این صورت كجا مى‌توان به فهم آنها استدلال كرد؟ آیا این استدلال غیر از مصادرۀ به مطلوب است؟ و هیچیك از أهل تسنّن و عامّه نمى‌توانند، فهم این دو نفر را به دلیل عملشان دلیل بگیرند، زیرا عمل آنها صراحةً تجاوز و تعدّى بوده است.

 غَزَّالِیّ در کتاب سِرُّ الْعَالَمَیْن از این حقیقت پرده بر می‌دارد و صریحاً می‌گوید: عمر در جواب رسول خدا به حدیث ولایت‌: مَنْ کُنْتُ مَوْلاَهُ فَعَلِیٌّ مَوْلاَهُ پاسخ مثبت داد، و با تسلیم و رضایت به إمامت و ولایت أمیرالمؤمنین علیه السّلام بَخٍّ بَخٍّ لَکَ یَا أَبَاالْحَسَنِ لَقَدْ أَصْبَحْتَ مَوْلاَیَ وَ مَوْلَی کُلِّ مُؤْمِنٍ وَ مؤْمِنَةٍ گفت. و این ألفاظ دلالت بر تسلیم و رضا و تحكیم إمارت على دارد، و لیكن به واسطۀ غلبۀ هواى نفس امّاره، در أثر محبت به ریاست، و بر دوش گرفتن بار خلافت، و برافراشتن پرچم‌هاى بزرگ، و نیز به علّت به حركت در آمدن اشتیاق قلبى آنها در صداى بهم خوردن پرچم‌هاى لشكر و در هم ریختن اسبان تازى با مردان جنگى، در فتح شهرها و گشودن كشورها، ایشان را از جام شراب هواى نفس أمّاره مست كرد، تا به همان خلاف دیرین جاهلیّت خود بازگشتند، و حقّ را به پشت سر انداختند، و با ثمن بخس و بهاى بى‌ارزشى، پیمان خداوند را فروختند و چه معامله بد و زیانبارى كردند.

 و رسول خدا پیش از آنكه مرگ او فرا رسد، گفت: دوات و كاغذى بیاورید، براى آنكه إشكال امر شما را از بین ببرم، و براى شما بگویم كه چه كسى بعد از من استحقاق خلافت را دارد.

 عمر گفت: این مردك را رها كنید كه هجر مى‌گوید و اختلاط بهم رسانده است! و یا بواسطۀ غلبه مرض، هذیان مى‌گوید و گفتارش نامعقول است!¹