امام شناسی ج9

مُوسَی. اللهُمَّ وَالِ منْ وَالاَهُ، وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ، وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ، وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ.

 و شیعیان به این روز تعلّق و وابستگى بزرگ دارند. و حازمى گوید: غدیر خمّ یك وادى است بین مكّه و مدینه در جحفه كه در آنجا غدیرى است، و پیامبر در آنجا خطبه خواندند، و آن وادى معروف است به شدّت وخامت و ترس، و زیادى حرارت. الخ كلام ابن خلّكان.

 وَ ثَعالِبیّ در «ثمار القلوب» بعد از آنكه شب غدیر را از شبهاى مشهوره و معروفه در نزد اُمَّت شمرده است، گوید: و آن شب شبى است كه فرداى آن رسول خدا صلّى الله علیه و آله بر روى جهاز اشتران خطبه خواندند، و در آن خطبه گفتند: مَنْ کُنْتُ مَوْلاَهُ فَعَلِیٌّ مَوْلاَهُ. اللهُمَّ وَالِ مَنْ وَالاَهُ، وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ، وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ. و شیعه این شب را بزرگ مى‌دارد، و به قیام و عبادت تا به صبح مى‌گذراند.¹ 

 و از مؤیّدات این عید، تبریك و تهنیتى است كه شیخین و اُمّهات المؤمنین (زنهاى رسول خدا) و دیگران از صحابه، به أمر رسول خدا به أمیرالمؤمنین علیه السّلام گفتند. و معلوم است كه تهنیت از خواص عید و أیّام سرور است.

 دوّم: آنكه تاریخ زمان این عید، به زمانى دوردست برمى‌گردد، كه همین طور متّصلاً تواریخ نشان مى‌دهد، تا مى‌رسد به زمان و عصر رسول خدا كه ابتدایش همان روز عید غدیر سنۀ دهم از هجرت بعد از حجّة الوَداع است، كه رسول خدا براى برپا كردن این مراسم در بیابان وسیع، و در حضور جماعات معظم از مسلمین، مقرّ و مستقرّ حكومت خود را بعد از خود، از جهت وجهه دنیویّه و دینیّه معیّن كرد، و براى حضّار از آنها مستواى شامخ و ممشاى واضح را جیلًا بَعْدَ جیلٍ وَ نَسْلًا بَعْدَ نَسْلٍ مشخص نمود، و فرمود: فَلْیُبَلِّغِ الشَّاهِدُ الْغَائِبَ باید حضّار به غائبین برسانند، و این مشهد عظیم را بعد از ورود خود در أوطان بازگو كنند، و على هذا آن روز موسم عظیم و روز مشهودى بود، كه هر شخص منتحل و متعلّق‌