امام شناسی ج9

سپس به مِنى آمده، و شیطان را هفت بار سنگ زده، و قربانى كرده، و سر تراشیده، و در این مدت پاى و سر برهنه به دنبال حبیب در جستجو و در تكاپو بوده است.

 اینك جاى آن دارد كه موقع خروج از إحرام است، به شكرانۀ قبولى اعمال و پذیرش این أعمال سخت، و در عین حال شیرین و لذت‌بخش عید بگیرد، و الحمد للّه بگوید، و به مراسم عید كه آنهم باز ذكر خدا و تطهیر بیشترى است، مهیّا گردد، نماز عید بخواند، و زبان به تقدیس و تمجید الهى بگشاید، و از جمال و جلال او بیان كند، و از محاسن و زیبائى‌هاى او إعلان وحدت و توحید ذات و أسماء و صفات و أفعال را در عالم منتشر كند و بگوید: اَللهُ أکْبَرُ اَللهُ أکْبَرُ لاَ إلَهَ إلّاَ اللهُ وَ اللهُ أکْبَرُ اَللهُ أکْبَرُ وَ لِلّهِ الْحَمْدُ اَللهُ أکْبَرُ عَلَی مَا رَزَقَنَا مِنْ بَهیمَةِ الأنْعَامِ، الْحَمْدُ لِلهِ عَلَی مَا أبْلاَنَا.

 و نه تنها خود حجّاج، بلكه جمیع مسلمین در سراسر بقاع عالم بدین موهبت عظمائى كه نصیب برادرانشان در آن مواقف كریمه شده است، عید بگیرند، و به دنبال اعمالى كه در ذوالقعده و ده روز از ذوالحجّه به جاى آورده‌اند، قربانى كنند، و نماز عید بخوانند، و براى جماعت با إمام، پاى برهنه به صحرا روند.

 روز جُمْعَه عید است، چون روز اجتماع مردم به نماز جمعه و شنیدن خطبه‌ها و تطهیر است. و به همین جهت إسلام نام آن را جُمْعَه گذارد، یعنى روز اجتماع و بهم پیوستگى امّت مسلمان، و در قبل از إسلام آن را یَوْمُ الْعُرُوبَة مى‌گفتند. إسلام نماز جمعه را واجب كرد، به وجوب عینى تعیینى در هر زمان تا روز قیامت و تارك آن را لعنت فرستاد. و لیكن شرط صحّت آن با جماعت و در تحت نظر و إمامت إمام عادل و یا منصوب از ناحیۀ اوست. در زمان حضور إمام، خودش إقامه مى‌كند، و در زمان غیبت بر فقیه عادل جامع الشرائط كه به أدلّه نیابت عامّه، متكفّل وظائف إمام است واجب است اقامه كند.

 نماز جمعه واجب است به وجوب مطلق، نه به وجوب مشروط، مانند حج نسبت به استطاعت، بلكه مانند نماز ظهر است نسبت به طهارت و غسل و وضوء. و بنابراین إمام و حاكم شرع، شرط انعقاد و صحّت و شرط واجب است نه شرط