امام شناسی ج9

مى‌سازند.

 دنیاپرستان چون وصول به منافع دنیوى فقط مورد نظر و هَدَف آنهاست، در وقت بروز و ظهور حادثه دنیوى عید مى‌گیرند، پادشاهان پس از لشكركشى و خون‌ریزى و غلبه بر حریف و سلطه بر أقوام مورد نظر جشن مى‌گیرند، و طاق نصرت مى‌بندند، و آن خاطره پیروزى را همه ساله إعاده مى‌كنند.

 ایرانیان قدیم نوروز را عید مى‌گرفتند، به جهت آنكه سبزه از زمین مى‌روید و درخت‌ها سبز مى‌شود و فصل خرّمى و شادابى زمین است، فصل خزان و زمستان سپرى شده، و اینك زمین رو به رشد و نمو است.

 این منطق كسانى است كه أبداً با معنویات و روحانیّات سر و كار ندارند، و ارزش‌هاى انسانى را فقط در مادّه و سبزه مى‌جویند، و در حقیقت با عید بهائم كه آنها در فصل بهاران شاد و شادابند، و در مرغزارها و مراتع مى‌چرند، و در فصل زمستان افسرده و كسل و خزیده هستند، چه تفاوتى دارد؟ آنها بدان صورت، انسان هم بدین صورت. حقیقت و واقعیّت یكى است، براى آنها بدان شكل، و براى این انسان دو پا بدین شكل.

سیّد ابن طاوس (ره) روز بلوغ فرزند خود را عید مى‌گیرد

 سیّد ابن طاوس در كتاب «كشف المحجّة» روز تولّد پسرش را عید نمى‌گیرد، بلكه روز بلوغ و به شرف تكلیف در آمدن او را عید مى‌گیرد كه قابل خطاب خداوندى شده و قلم تكلیف بر او جارى شده است. او در فصل صد و سوم گوید: اى فرزند من: محمّد! چون به زمانى رسیدى كه خداوند جلّ جلاله تو را به كمال عقل مشرّف كرد، و خداوند جلّ جلاله در استصلاح حال تو براى همنشینى و گفتگوى با خودش و براى دخول در محضر مقدّس خودش براى اطاعت او مفاخره و با فرشتگان ملاعنه مى‌كند، آن وقت را تاریخ زده و محفوظ بدار! زیرا كه از أفضل أوقات أعیاد است. و در هر سالى از سالها كه خداوند عمر با بركت تو را به آن تاریخ برساند، شكر خداوند را تجدید كن، و صدقات و خدمات براى خداوند بخشنده عقل و خرد بجاى آور، كه او تو را بر شرف دنیا و آخرت دلالت كرده است، و بدان كه من خواهر تو را (شرف الأشراف) كمى پیش از آنكه به سنّ بلوغ برسد در نزد خود خواندم و آنچه مى‌دانستم از أحوال او كه خداوند