
امام شناسی ج9
جلد نهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «بخش چهارم از موضوع غدیر: عید غدیر، معنای حقیقی عید و آداب آن» و «استشهادها به حدیث غدیر در طول تاریخ» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • استشهادات به حدیث غدیر توسط صحابه، علماء، و حتی دشمنان اهلبیت علیهمالسلام • مجلس پراهمیت مأمون با علمایعامّه دربارۀ ولایت امیرالمؤمنین علیهالسلام • نزول آیۀ «سأل سائل..» دربارۀ منکر حدیث غدیر و پاسخ به شبهات ابنتیمیه • نزاع شیعه و اهل سنت در اصول شریعت است نه در فروعات • معنای عید در لغت و اصطلاح • عید غدیر، عید بزرگ اسلام و عید تهنیت است • عیدغدیر، افضل اعیاد و روز نزول جمیع خیرات و برکات است • بهترین لباس آنستکه انسان را از خدا به غیر خدا مشغول نکند • تأسّی به رسولالله صلیاللهعلیهوآله در همۀ جهات ـ از جمله در لباس ـ موجب نجات، و تقلید از کفار موجب خواری و ذلّت است
امام شناسی ج9
191١ ـ روز غدیر غیر از دو عید فطر و قربان، براى من عید است، روزى است كه سادات و پادشاهان (و یا شیران) در آن روز مسرور و خوشحال مىگردند.
٢ ـ آن روز، روزى است كه على مرتضى در آن به شرف إمامت و ولایت كلّیّه الهیّه نائل شد، و لذا براى مرتضى از جانب خداوند تشریف و تمجید یعنى شرف و مجد و كرامت و علوّ برقرار است.
وَ نَاصِبِیٌّ شَدِیدُ النَّصْبِ قَابَلَنی *** یَوْمَ الْغَدِیرِ بِوَجْهٍ غَیْرِ ذی جَذِلِ١ فَقَالَ: قُلْ لی مَاذَا الْیَوْمَ قُلْتُ لَهُ *** الْیَوْمُ عِیدُ أمیرِالْمُؤْمِنینَ عَلِیّ٢1 ١ ـ «یك مرد ناصبى (دشمن أهل بیت و ناسزاگوى در حقّ آنها) كه در عداوت شدید بود، در روز عید غدیر، با چهرۀ گرفته با من روبرو شد.»
٢ ـ و به من گفت: بگو به من كه امروز كدام روز است؟ من به او گفتم: «امروز عید أمیر مؤمنان على بن ابیطالب است.»
از «أمالى» أبوعبد الله نیشابورى، و «أمالى» شیخ أبوجعفر طوسى، در خبرى از أحمد بن محمّد بن أبى نصر، از حضرت رضا سلام الله علیه وارد است كه إنَّهُ قَالَ علیه السّلام: حَدَّثَنی أبِیعَنْ أبِیهِ أنَّ یَوْمَ الْغَدِیرِ فِی السَّمآءِ أشْهَرُ مِنْهُ فِی الأرْضِ. إنَّ لِلّهِ تَعَالَی فِی الْفِرْدَوْسِ قَصْرًا لِبْنَةٌ مِنْ فِضَّةٍ، وَ لِبْنَةٌ مِنْ ذَهَبٍ، فِیهِ مِأَةُ ألْفِ قُبَّةٍ حَمْرَآءَ، وَ مِأَةُ ألْفِ خَیْمَةٍ مِنْ یَاقُوتَةٍ خَضْرَآءَ، تُرَابُهُ الْمِسْکُ وَ الْعَنْبَرُ، فِیهِ أرْبَعَةُ أنْهَارٍ: نَهْرٌ مِنْ خَمْرٍ، وَ نَهْرٌ مِنْ مَآءٍ، وَ نَهْرٌ مِنْ لَبَنٍ، وَ نَهْرٌ مِنْ عَسَلٍ، حَوَالَیْهِ2 أشْجَارُ جَمیعِ الْفَوَاکِهِ، عَلَیْهِ الطُّیُورُ، وَ أبْدَانُهَا مِنْ لُؤْلُوءٍ، وَ أجْنِحَتُها مِنْ یَاقُوتٍ، تَصُوتُ بِألْوَانِ الأصْواتِ. إذَا کانَ یَوْمُ الْغَدِیرِ وَرَدَ إلَی ذَلِکَ الْقَصْرِ أهْلُ السَّمَوَاتِ یُسَبِّحُونَ اللهِ وَ یُقَدِّسُونَهُ وَ یُهَلِّلُونَهُ.3
- «مناقب» ابن شهرآشوب، ج ١، ص ٥٤٠.
- حَوْلَ وَ حَوْلَی وَ حَوال، وَ حَوَالِی، به معناى أطرافِ محیط به چیزى است، گفته مىشود: قَعَدَ حَوْله حَولَیْهِ وَ حَوالَه وَ حَوَالَیْه یعنى در جهات محیط به آن چیز و یا آن كس. و باید دانست استعمال لفظ حَوَالِی به كسر لام كه امروزه در السنه شایع شده است غلط است. مىگویند: شهر رى در حَوَالى طهران است، این غلط است باید بگویند، در حَوَالاَی طهران است. و حَوَالِیّ به كسر لام و تشدید یآء، جمع حَوْلِیّ است، به معناى كرّه خر و گوساله و ما شابههما كه یك سال از عمرش گذشته باشد.
- «مناقب» ابن شهرآشوب، ج ١، ص ٥٤٠.
