امام شناسی ج9
جلد نهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «بخش چهارم از موضوع غدیر: عید غدیر، معنای حقیقی عید و آداب آن» و «استشهادها به حدیث غدیر در طول تاریخ» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • استشهادات به حدیث غدیر توسط صحابه، علماء، و حتی دشمنان اهلبیت علیهمالسلام • مجلس پراهمیت مأمون با علمایعامّه دربارۀ ولایت امیرالمؤمنین علیهالسلام • نزول آیۀ «سأل سائل..» دربارۀ منکر حدیث غدیر و پاسخ به شبهات ابنتیمیه • نزاع شیعه و اهل سنت در اصول شریعت است نه در فروعات • معنای عید در لغت و اصطلاح • عید غدیر، عید بزرگ اسلام و عید تهنیت است • عیدغدیر، افضل اعیاد و روز نزول جمیع خیرات و برکات است • بهترین لباس آنستکه انسان را از خدا به غیر خدا مشغول نکند • تأسّی به رسولالله صلیاللهعلیهوآله در همۀ جهات ـ از جمله در لباس ـ موجب نجات، و تقلید از کفار موجب خواری و ذلّت است
مرتب سازی:
امام شناسی ج9
183ابن طباطباى إصفهانى متوفّى در سنۀ ٣٢٢، از بزرگان سادات حسنى گوید:
یَا مَنْ یُسِرُّ لِیَ الْعَدَاوَةَ أبْدِهَا *** وَاعْمَدْ لِمَکْرُوهِی بِجُهْدِکَ أوْذَرِ١ لِلّهِ عِنْدِی عَادَةٌ مَشْکُورَةٌ *** فیمَنْ یُعَادینی فَلاَ تَتَحَیَّرِ٢ أنَا وَاثِقٌ بِدُعَآءِ جَدِّی الْمُصْطَفَی *** لأبِی غَدَاةَ غَدِیرِ خُمٍّ فَاخْذَرِ٣ وَاللهُ أسْعَدَنَا بِإرْثِ دُعَائِهِ *** فیمَنْ یُعادِی أوْ یُوَالی فَاصْبِرِ٤1 در این أبیات همان طور كه در «ثمار القلوب» ثعلبى ص ٥١١ آمده است: أبو على رستمى را مخاطب كرده است:
١ اى كه دشمنىات را براى من پنهان مىدارى، آن را ظاهر كن، و آنچه در توان دارى در گزند من بركش، و یا واگذار!
٢ دربارۀ آنان كه با من عداوت مىكنند، خداوند پیوسته با من است و ألطاف و عنایات او مشكور است، پس بنابراین تو متحیّر مباش، و كار خودت را بكن!
٣ من اتّكاء و اعتماد دارم به دعاى جدّم محمّد مصطفى كه دربارۀ پدرم، صبح غدیر خم كرد، تو بر حذر باش!
٤ خداوند از میراث آن دعا ما را سعادتمند نموده، دربارۀ آنان كه دشمنى مىكنند و یا دوستى مىورزند، تو شكیبا باش!
شیخ الاسلام حَمّوئى از طریق أبو الحسن واحدى با اسناد متّصل خود، از عبد الله بن فضل رافعى در بصره آورده است كه گفت: شنیدم ربیع بن سَلْمان مىگفت: من به شافعى گفتم: در اینجا قومى هستند كه شكیبائى در استماع فضیلتى براى اهل بیت را ندارند، و چون یك نفر بخواهد فضیلتى براى آنها بگوید،
- «الغدیر»، ج ٣، ص ٣٤٠. و او را أبو الحسن محمّد بن أحمد بن ابراهیم طباطبا بن اسمعیل بن ابراهیم بن الحسن بن الإمام السِّبط الحسن بن الإمام على بن أبیطالب علیهما السّلام مشهور به ابن طباطبا معرّفى نموده است. با آنكه محمّد بن أحمد بن ابراهیم معروف به این خزاعیّه بوده است و او را محمّد اصغر گویند، و كنیۀ او أبو الحسن نبوده است. و شاعر ما محمّد بن أحمد معروف به ابن طَباطبا دو نسل از او متأخّر است و كنیهاش أبو الحسن است و در یك قرن بعد از او مىزیسته است و بدین ترتیب: أبو الحسن محمّد بن أحمد بن محمّد أصغر معروف به ابن خزاعیه بن أحمد بن ابراهیم طباطبا مىباشد.