امام شناسی ج9

عثمانى بود، به شیخ نزدیك شده، و سلام كرد و گفت: شیخنا سؤالى دارم، و آن این است كه: شكّى نیست كه حضرت حسین بن على را مظلومانه كشته‌اند و این عمل زشتى بوده است كه از یزید بن معاویه سرزده است. اما این دسته در آوردن و هر سال تجدید عزا و نوحه‌خوانى و مرثیه خوانى و گریستن براى چیست؟ این سینه‌زنى و زنجیر زنى براى چیست؟! 

 شیخ فرمود: رسول خدا صلّى الله علیه و آله در حضور ده هزار نفر از حجّاج در غدیر خم، دست برده، و دو بازوى على را گرفت، و به همه نشان داد و فرمود: مَنْ کُنْتُ مَوْلاَهُ فَعَلِیٌّ مَوْلاَهُ. شما انكار كردید، و گفتید: قضیۀ شخصیه در اثر نزاع با زَیْد بن حَارِثَه، و یا بر أثر شکایت بُرَیْده بوده است كه خواسته بگوید:

 هر كس مرا دوست دارد، دوست على هم باید باشد. من پسر عموى هر كس هستم، على هم پسر عموى اوست.

 ما هر سال این عزادارى را تجدید مى‌كنیم و زن و بچه و مرد و كوچك و بزرگ، بر سر گِل زده، به بازارها و كوچه‌ها مى‌ریزیم و براى تجدید یاد و عظمت حسین گریه مى‌كنیم تا شما نتوانید آن را انكار كنید و بگوئید: قضیۀ شخصیه بوده است. حسین براى حكومت بر علیه یزید أمیرالمؤمنین سلطان وقت قیام كرد و كشته شد.

 گویند: از بداهت پاسخ شیخ آن مرد أفَنْدی مات و مبهوت شد فَبُهِتَ الَّذِي كَفَرَ.¹

 بارى أمَّا این كه ابن تیمیه گفته است: طبقات مصنفین این قضیه را ذكر نكرده‌اند، این هم كذب محض است.

 مگر نام علمآءِ عظیم و كتب معتبرۀ آنان را در همین بحث ندیدیم كه با سندهاى خود این روایت را به آن صحابى عظیم: حُذَیْفَةُ بْنُ الْیَمَان و به سُفْیَانُ بْنُ عُیَیْنَه، نسبت مى‌دهند كه در جلالت و وثوق وى در علم و تفسیر و حدیث در نزد سنى‌ها جاى هیچ شبه‌اى نیست‌