امام شناسی ج9

بْنُ أبِی‌الْعَاصِ یَحْکیهِ، فَالْتَفَتَ النَّبِیُّ صلّی الله علیه و آله و سلّم یَوْمًا فَرَآهُ یَفْعَلُ ذَلِکَ.

 فَقَالَ: فَکَذَلِکَ فَلْتَکُنْ. فَکَانَ الْحَکَمُ مُخْتَلِجًا یَرْتَعِشُ مِنْ یَوْمَئِذٍ.¹

 «حضرت رسول خدا صلّى الله علیه و آله عادتشان این طور بود كه چون راه مى‌رفتند، پاها به طرف عقب و سینه بطرف جلو، و بطور سرازیر حركت مى‌كردند، و حَکَم بن أبی‌ألْعاص همیشه از پشت اداى آن حضرت را درآورده، و خود را به مثابه او بازیگر مى‌ساخت. روزى پیامبر سر خود را برگردانده، و دیدند كه: حكم چنین مى‌كند.

 گفتند: همین طور بمان. حَکَمْ از آن به بعد به حالت لرزه و ارتعاش بدن درآمد».

 ابن أثیر آورده است كه پیامبر به خدا عرض كرد: اَللَّهُمَّ اشْدُدْ وَطْأَتَکَ عَلَی مُضَرَ مِثْلَ سِنِی یُوسُفُ. فَجُهِدُوا حَتَّی أکَلُوا الْعِلْهِزَ².

 «بار پروردگارا قدرت و أخذ خود را بر طائفۀ مُضَر شدید گردان، مانند سال‌هاى قَحْط دوران یوسف! طائفۀ مُضَر آن طور به گرفتاری و مشقّت و قَحْط درافتادند که به جای طعام عِلْهِز مى‌خوردند (خون را با پشم‌هاى شتر مخلوط مى‌كرده، و پس از آن با آتش سرخ كرده و مى‌خوردند.)

 بارى مواردى كه چه عموماً و چه خصوصاً در أثر دعاى پیغمبر صلّى الله علیه و آله عذاب نازل شد، در تواریخ و سیر مذكور است. و على هذا قضیّه حَارِث فَهْرِیّ و یا جَابربن نَضْر كه با إسلام عناد داشته، و ولایت را بدانگونه تحقیر و رسول خدا را به طور تحكّم و زورگوئى، و توبیخ، مؤاخذه، و در خطاب تقبیح مى‌كند، چه اشكال دارد كه به دعاى خودش سنگى از آسمان بر سرش بخورد، و در دم وى را هلاك سازد؟

 و امّا اینكه ابن تیمیّه گفته است: در صورت تحقّق باید مانند قصّۀ اصحاب‌