امام شناسی ج9

این روایات بیان این را مى‌كند كه حَارِثُ بْنُ نُعْمَان و یا جَابربْنِ نَضْرِبْنِ حَارِث كه چنین دعائى را كرده، و نزول سنگ باران را از آسمان و یا عذاب ألیم را خواسته‌اند، نزول آیه‌ وَ إِذْ قالُوا اللهُمَ‌ در همان روز بوده است. و ما در هیچیك از این روایات چنین مطلبى را پیدا نمى‌كنیم.

 فرض كن كه این آیات بعد از جنگ بدر، نازل شده باشد و راجع به قضایاى مشركین قبل از هجرت هم باشد، چه اشكال دارد كه: این مرد منكر ولایت، آن را در آن روزى كه به نزد رسول الله آمده است، در قالب دعا ریخته، و خود، عین آن عبارات و آیۀ نازل شده را از خداوند خواسته باشد؟

 مگر دعا كردن طبق آیۀ نازل شده‌اى، و یا طبق دعاى واردشدۀ در قرآن كریم، از نقطه نظر تكوین و إمكان تنطّق به آن، منع طبیعى دارد؟ و على هذا این مرد منكر ولایت، كفر خود را به این كلمات اظهار كرده است، همچنان كه مشركین قبل از هجرت در مكّه به همین كلمات إلحاد و كفر خود را إظهار نموده‌اند.

 از همۀ اینها گذشته، چه اشكال دارد كه: این آیه كه در سورۀ انفال است، و قبل از سوره مائده كه در آخر عمر رسول خدا، به چند سال نازل شده است‌¹ در وقت تألیف قرآن در زمرۀ آیات نازلۀ قبل از آن قرار داده شده باشد. همچنان كه آیات ربا² و آیه‌ وَ اتَّقُوا يَوْمًا تُرْجَعُونَ فِيهِ إِلَى اللهِ‌³ كه آخرین آیات نازل شده بر پیغمبر است، در سورۀ بقره قرار داده شده است، و سورۀ بقره در أوائل هجرت آمده است، و تا زمان آخر عمر پیامبر چندین سال فاصله دارد.

آیۀ: و إذ قالوا اللهمّ نمى‌تواند گفتار یك بت‌پرست باشد

 از این هم بگذریم، این گفتار او كه: وَ إِذْ قالُوا اللهُمَّ إِنْ كانَ هذا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِكَ‌ تذكار و حكایت كلام مشركان قبل از هجرت است، كلامى بدون دلیل است، و بیانى بدون حجّت است، اگر دلیل و حجّت بر خلاف آن نباشد. زیرا كه‌